Friday, December 27, 2019

सिझन २ - लोकल डायरी ७


सिझन २ - लोकल डायरी ७
आज सकाळपासून नुसता गोंधळच चालू आहे की काय असं वाटत होतं ,  नव्हे कालपासूनच ! काल भरतने आमच्या सांगण्यानुसार सुनीता भाभीला फोन केला आणि चांगलाच गोंधळ झाला . असं कसं होईल ? प्रेमदूताचं भाकीत खोटं कसं ठरेल ? पुढच्या आठवड्यात  तो तिला भेटायला जाणार होता . खरं तर तो जाणारच नव्हता ., म्हणाला मी लग्न मोडतो म्हणून ! कसंबसं त्याला समजावलं तेव्हा कुठे तो तयार झाला . सकाळपासून त्याचाच विचार डोक्यात होता . विचारांच्या गोंधळात  आईने डबा तयार करून टेबलावर ठेवला होता तो घाईघाईत घ्यायचाच विसरलो . रस्त्यावर पण गाड्यांचा नुसता कलकलाट चालू होता . स्टेशनलगतच्या रस्त्यावर सकाळी सकाळी दोन गाड्या एकमेकांना घासल्या आणि दोन्ही वाहनचालक एकमेकांवर शब्दांचे बाण सोडत भर रस्त्यात एकमेकांसमोर उभे  ठाकले, आणि जणू काही त्यांना चिअर करायला त्यांच्या मागच्या बाजुला अडकलेल्या गाड्या न थांबता , सतत पॅ .... पॅ .... हॉर्न वाजवत होत्या. बालवाडीच्या शाळेच्या पहिल्या दिवशी जसं सगळीच मुलं एकदम रडून गोंगाट करतात तसं काहीसं त्या रस्त्यावर मला वाटू लागलं . गर्दी झालेल्या गाड्यांच्या मधून कशीबशी वाट काढत मी स्टेशनवर पोहोचलो तेव्हा गाडी आधीच प्लॅटफॉर्मला लागली होती . मी चालत येत असताना ती जिग्नेसशी भांडणारी फोनवाली मुलगी माझ्या समोरच घाईघाईने चालली होती . तिच्या कानाला फोन चिकटलेलाच होता आणि ती कुणाशी तर बोलत होती . मी सहज तिचं बोलणं ऐकलं तर ती पलीकडच्या तिच्या मैत्रिणीला सांगत होती की , " वो चष्मेवाला लडका मेरेको क्युट लागता है । और उसका चेहरा देखतेही उसे छेडने का मन करता है । " अरे वा ! म्हणजे प्रगती आहे तर !  जिग्नेस मात्र तिच्यावर चिडला असेल . त्याला विनाकारण सॉरी म्हणावं लागल्यामुळे ... पण त्याच्याही वागण्यात थोडासा फरक मला जाणवला होता . तो आजकाल आमची गाडी डाऊन करायची सोडून त्या नंतरची येणारी कर्जत लोकल पकडून मागे येत असे . त्याला खरंच उशीर होतो की तो ठरवून असं करतो हे मात्र माहीत नाही . ह्याचा शोध घ्यावा लागेल . मी आमच्या डब्यात शिरलो . डोअरवरच्या रवीशी शेकहँड केलं आणि आत आलो . सगळ्यांशी नमस्कार चमत्कार झाले आणि आज आश्चर्य म्हणजे अवंती लवकर आली होती . नेहमी ती गाडी सुटण्याच्या वेळेत धावत पळत येते . आमचेही सगळे मेम्बर आले होते फक्त जिग्नेस सोडून . हा पठ्ठ्या आजही कर्जत गाडीने येईल की काय ? असा विचार करीत असता , तसंच झालं . तो पलीकडच्या कर्जत लोकलमधून उतरून आमच्या लोकलकडे येत होता आणि येताना इकडे तिकडे बघत होता , जणूकाही तो कुणाला तरी शोधत असावा . हा नक्कीच त्या फोनवाल्या मुलीला शोधत असणार , पण आज त्याची निराशा झालेली दिसली. त्याच्या चेहऱ्यावरून साफ दिसत होतं . मला त्याची गंमत वाटली . पण त्याचबरोबर एक शंका मनात आली , की जिग्नेसबाबत प्रेमदूताने सांगितलेलं सगळं तसंच घडत होतं . पण भरतच्या बाबतीत असं का व्हावं ? पुढच्या आठवड्यात तो तिला भेटणार  जाणार आहे . बघू काय होतंय ते .... मी आमच्या ग्रुपवरून एक नजर टाकली , काहीतरी कमी होती . सावंत ! ते काल , परवा सुद्धा लोकलला आले नव्हते ., आणि आजही आले नाहीत . 
" शरद , सावंत आले नाहीत का ? " मी विचारलं .
" हो रे , दोन  तीन दिवस दिसले नाहीत . थांब फोन करतो ." म्हणत त्याने फोन लावला देखील . " फोन स्विच ऑफ येतोय रे ... तू लावून बघ "  मी फोन लावला तरी तेच . मला थोडी काळजी वाटली , कारण सावंत त्यांचा फोन कधीच बंद ठेवत नसत . बाकी कुणाला विचारून फायदा नाही , कारण कुणालाच माहीत नसणार.  
               लोकल आज वेळेत निघाली  , पण आज नेहमीपेक्षा जरा जास्तच गर्दी होती . खास करून पलीकडे लेडीज डब्यात ! आज सुरुवातीपासूनच लेडीज डब्यात गोंधळ चालू होता . तसा रोज असतो , पण आज जरा जास्तच होता . आमची लोकल कल्याणपर्यंत आली आणि आणखी गर्दी वाढली . कल्याणला  एक जाडी मुलगी आजूबाजूच्या बायकांना रेटत आत शिरली . ती आल्यानंतर तर लेडीज डब्यात गदारोळ माजला . ढकला ढकली , बोंबाबोंब , चिडाचीड एकदमच ! 
" आयला , आज जास्तच गर्दी झालीय रे ? " शरद पलीकडे नजर टाकत म्हणाला . 
" त्या जाड्या मुलींमुळे तर जास्तच चेंगराचेंगरी झालीय . " मी म्हणालो . 
" त्या जाडीमुळे तिच्या  समोरची तर चेंबली गेलीय फुल्ल ! गुदमरून मरेल बहुतेक !  " शरद गमतीत म्हणाला , त्या जाड्या मुलीला काही फरक पडत नव्हता . ती निवांत समोरच्या बाईवर आपला भार टाकून उभी होती . तिच्या  समोरच्या बाईने चुळबुळ करायचे काही निष्फळ प्रयत्न केले पण तिला काही हालता येईना . 
" उपर पकड ना ... पुरा मेरे आंग पर आ रही है । " त्या बाईंनी  हिंदी - मराठीची मिसळ करून मागच्या जाड्या मुलीला टोकलं . पण ती जराही हलली नाही . " कसली जाडी आहे ही .... जराही हलत नाही " त्या बाई वैतागून म्हणाल्या .
" ओ हॅलो , आय एम नॉट इटिंग युअर फादर्स फूड ....हाऊ डेअर यु टू  कॉल मी जाडी .... " त्या जाड्या मुलीने ' तुझ्या बापाचं खात नाही ' चा केलेला  स्वैर अनुवाद मात्र सगळ्यांना आवडला . आमच्या डब्यात लहानसा हशा पिकला . मग मात्र त्या बाईची आणि त्या जाड्या मुलीची चांगलीच जुंपली . आमचा चांगला टाईमपास झाला . असं काहीतरी भांडणं , मारामाऱ्या , शिवीगाळ  , दोन चार दिवसातून होतंच असतात . अवंतीही एअरफोन काढून त्यांचं भांडण बघत बसली. आज तिने पांढऱ्या रंगाचा सलवार आणि कुर्ता घातला होता , आणि त्यावर रंगीबेरंगी ओढणी . मस्त दिसत होती ती आज . मी तिच्याकडे बघत असतानाच कदाचित काहीतरी झालं असावं तिने थेट माझ्याकडे पाहिलं . टेलिपॅथी म्हणतात ती हीच काय ? तिचे डोळे मिश्किलपणे चमकले . भायखळा आलं आणि आम्ही दोघे आमच्या नेहमीच्या रेस्टॉरंट मध्ये गेलो. 
" आज काय गोंधळ चालू होता तुमच्या डब्यात ? " चहाचा घट घेता घेता मी विचारलं .
" हो ना  , चांगलीच भांडणं सुरू होती . त्या जाड्या मुलींमुळे सगळं झालं ." अवंती म्हणाली . 
" तिचा डायलॉग पण भारीच होता  .... आमच्याकडे सगळे हसत होते " 
" आमच्याकडे नेहमीच असा गोंधळ असतो . तुला सांगते , जेन्ट्स डब्यात एकवेळ जागा मिळेल पण आमच्या डब्यात ? नो  वे .... " 
" तुझी झालेत  का अशी भांडणं कधी ? " मी गमतीत विचारलं . 
" मुळात मला भांडायला आवडत नाही ... पण कोणी जर मुद्दाम करत असेल तर मी त्याला उत्तर दिल्याशिवाय राहात नाही " म्हणत तिने बन पावाचा तुकडा मोडला . 
" वा ! आणि माझ्याशी भांडलीस ते ? मी तर काहीच केलं नव्हतं .... " 
" मी भांडले ? कधी रे ? " 
"  आपली सुरुवात भांडणाने झाली होती हे विसरलीस की काय तू ? " 
" ओह ...  ते होय ...  ते मी वेगळ्या टेन्शनमध्ये होते ... आणि तू माझ्याकडे बघत होतास ... मला वाटलं हा कोण  मवाली माझ्याकडे एकटक बघतोय ? मला राग आला म्हणून बोलले . " तिच्या चेहऱ्यावर मिश्किल भाव दाटले होते . 
" मवाली ? मी मवाली …? काय यार तुझं चाललंय ? "  ती खुदुखुदु हसत होती . मी असं म्हणत असतानाच तिचा फोन वाजला .
" एक मिनिट ... एक मिनिट ... ऑफिसचा फोन आहे " म्हणत तिने फोन घेतला , " हां , बोल  तेजु ? हा .... हा ... काय ? मग आता ? ..... आणि सर ?.... अरे वा ! .... ठीक आहे ... ठीक आहे .... चाल बाय ... "
" काय ग ? काय  झालं ? " तिचा खुललेला चेहरा पाहून मी विचारलं .
" अरे , काही नाही . आज आम्हाला बाहेर एका साईटवर जायचं होतं ते कॅन्सल झालं . आणि आमचे सर दुसऱ्या एका कामासाठी बाहेर गेलेत , त्यामुळे आज मला सुट्टी ! " ती ओरडत म्हणाली .
" अरे वा ! मजा आहे ! मग आता तू काय परत जाणार  घरी ? "
" हो ... आता ऑफिसला सुद्धा कोणी नाही ...  पण घरी जाऊन पण बोअर होईन ... आयडिया ! आपण दोघे जाऊया फिरायला कुठेतरी  ? " तिचे डोळे चमकले .
" काय ? आपण दोघे ? बाईसाहेब ,  तुम्हाला सुट्टी असली तरी मला मात्र नाही ... आमचा बॉस आमची आतुरतेने वाट पाहत असेल " 
" ए काय यार ... चाल ना ... प्लिज ... आपण कुठे बाहेर पण गेलो नाही , मस्त मारिन ड्राइव्हला जाऊ , एखादा  पिक्चर टाकू ... काय बोलतो ? चल ना ... " ती एकदम हट्टाला पेटली .
"  तू बरी आहेस ना ? मला ऑफिसला जायचंय ... खूप काम पडलंय ... " मी तिला टाळत म्हणालो . 
" बास काय ... एका दिवसाने असा काय फरक पडणार आहे ... आणि डोन्ट टेल मी की तुला ऑफिसचं  काम करायला फार आवडतं ... " 
" तसं तुझं म्हणणं बरोबर आहे .... " मी विचारात पडलो. समोर एका बाजूला अवंतीसारखी  सुंदर मुलगी बाहेर फिरायला चल म्हणतेय आणि दुसऱ्या बाजूला बॉसचे वटारलेले डोळे दिसत होते . अर्थात ऑफिसला जायची माझीही इच्छा नव्हतीच !  तशी कोणाची असते ? 
" बघ , समजा तू आजारी पडला असतास तर काय ऑफिसला आला असतास का ? तुझ्या बॉसला सांग की तू आजारी आहेस . आणि असंही उद्या सुट्टी आहेच ... फोर्थ सॅटर्डे " तिने तोडगा काढला . एखादा मुद्दा गळी उतरवण्यात तिचा हात कोणी धरू शकत नाही   आणि मलाही हा सुंदर स्रीहट्ट मोडवेना . 
" थांब .... मला आधी फोन करू दे .... मग बघू " मी म्हणालो तशी ती आनंदाने किंचाळली ." अरे , जरा एक मिनिटं तर थांब ... फोन तरी करू दे ... "  म्हणत मी थोडा बाजूला जाऊन आमच्या बॉसला फोन लावला . अगदी बारीक आवाजात बॉसला बरं नसल्याचं सांगितलं . मला वाटलं तो खेकसेल माझ्यावर , पण आश्चर्य म्हणजे आमचा बॉस  काहीच म्हणाला नाही , वरून काळजी घे म्हणाला . हा धक्का तर मला सहनच होईना . त्याच तंद्रीत मी पुन्हा आमच्या टेबलपाशी आलो आणि तसाच बसलो . 
" काय रे ? काय झालं ? चिडले का तुझे बॉस ? " अवंतीने काळजीत विचारलं . 
" नाही गं ... उलट म्हणाला काळजी घे ! " मी अजूनही त्या धक्क्यातून सावरलो नव्हतो .
" काय ? येस ! अरे पण तू असा का चेहरा करून बसलायस ...  चल उठ ! "म्हणत ती मला खेचूनच घेऊन गेली . मग मी पण ठरवलं  , आज जीवाची मुंबई करूनच टाकू ! आम्ही लोकल पकडली आणि थेट छत्रपती शिवाजी महाराज टर्मिनस गाठलं . फोर्टच्या रस्त्यावरून मन मानेल तिकडे फिरू लागलो . सध्या मेट्रोची कामे चालू असल्यामुळे  बऱ्याच ठिकाणी फुटपाथवरून दुसरे पर्यायी मार्ग काढले होते . फोर्टमधल्या फुटपाथवरच्या फेरीवाल्यांच्या विक्रीसाठी मांडलेल्या वस्तू , पुस्तके , कपडे बघत आम्ही भटकत राहिलो. फोर्टमधल्या बिल्डिंग्स बघत फिरणे ही सुद्धा एक मजा आहे . काही काही तर हेरिटेज बिल्डिंग्स जीर्णावस्थेत असून देखील दिमाखात उभ्या होत्या आणि तितक्याच  देखण्या दिसत होत्या . एक वेगळीच फिलिंग येते ह्या भागात फिरताना , जी शब्दात मांडणे कठीण आहे . हुतात्मा चौकाजवळ आल्यावर आम्हाला तहान आणि भूक दोन्ही लागली . मग बाजूच्या सँडविचवाल्याकडे जाऊन चीज टोस्ट सँडविच आणि त्यालाच लागून असलेल्या उसाच्या गुऱ्हाळावर जाऊन उसाचा जम्बो ग्लास रिचवला तेव्हा कुठे बरं वाटलं. बाजूलाच जहांगीर आर्ट गॅलरी होती.  फोर्टमध्ये जाऊन जहांगीर आर्ट गॅलरीत गेलं नाही तर पाप लागतं. जहांगीरची सगळी दालनं बघत निवांत बाहेर आलो . गेट वे ला डुलत डुलत चालत जाईपर्यंत दुपार उलटून गेली होती .  

               संध्याकाळ होत आली तेव्हा आम्ही  मरीन ड्राईव्हवर चालत निघालो . समुद्राचा  खारा वारा अंगावर घेत मरीन ड्राईव्हच्या कठड्यावर आलो . समोर अथांग सागर पसरला होता . त्याच्या लाटा  किनाऱ्यावर येऊन धडाका मारण्याचं काम अविरतपणे करत होत्या . मरीन ड्राईव्हवरचे किनाऱ्यावरचे ते सिमेंट काँक्रीटचे विशिष्ट  त्रिकोणी दगड आपापल्या परीने त्या लाटांचे घाव झेलत त्यांना थोपवून धरताना दिसत होते . दूरवर समुद्रपक्षांचे थवे उडताना दिसत होते . त्या कठड्यावर बसून मला असं वाटलं की आम्ही  दोन वेगवेगळ्या जगांच्या सीमारेषेवर बसलोय . माझ्या समोर अथकपणे घुसळणारा समुद्र... आणि माझ्यामागे अथकपणे चालणारी मुंबई ! दोघांनाही अंत नाही. समुद्रावर आल्यावर हे असेच काहीबाही विचार येत असतात.  मी अवंतीकडे पाहिलं. ती दूरवर समुद्राकडे बघत होती . तिचे केस वाऱ्याबरोबर भुरूभुरू उडत होते . उडणाऱ्या बटा सावरण्यात तिचे दोन्ही हात गुंतले होते .  
" मला समुद्र खुप आवडतो ... " ती समोरची  नजर न हटवता म्हणाली . " इथं आलं ना की मस्त वाटतं . जगाच्या शेवटच्या टोकावर आपण आहोत असं वाटतं . " मला तिची गंमत वाटली . माझ्याही मनात असलेच काहीतरी विचार येत होते . समोर सूर्य अस्ताला जात होता . त्याचे लालबुंद प्रतिबिंब समोरच्या समुद्रावर पडले होते . आकाशही त्याच लाल केशरी रंगाने न्हाऊन निघाल्यासारखे वाटत होते . 

" मस्त दिसतोय ना सूर्य ? " मी म्हणालो .  त्यावर तिने हम्म करून प्रतिसाद दिला . मी एकवार आजूबाजूला नजर टाकली . आमच्या आजूबाजूला बरेच कपल्स बसले होते .  जो तो आपल्या विश्वात मग्न होता . ह्या प्रचंड आणि अखंड चाललेल्या कोलाहलात प्रत्येक जण काही सुखाचे क्षण वेचण्यासाठी जणू आतुर झाला होता . माझा हाताचा स्पर्श तिच्या हाताला झाला . एक वेगळीच जाणीव झाली , एकाच वेळी दोघांनाही . आम्ही एकमेकांच्या डोळ्यांत पाहिलं . इतक्यात एक मुजोर केसांची बट तिच्या चेहऱ्यावर आली . ती स्वतः ती बट दूर करणार इतक्यात मीच ती दूर केली. आम्ही दोघे एकमेकांकडे ओढले गेलो . ओठांवर ओठ टेकले आणि त्या प्रचंड कोलाहलात आम्ही दोघेही हरवून गेलो .  
--- क्रमशः

Thursday, December 19, 2019

चंद्रकला




चावडीजवळच्या ग्रामपंचायतीच्या ऑफिसात सगळे जमले होते . एरवी कधीही न येणारे मेंबरही आज न चुकता हजर झाले होते . रात्रीचे नऊ वाजत आले तरी कुणी जाईना . प्रश्नच तसा उभा राहिला होता. अशा प्रकारचा प्रसंग गावावर कधी येईल असं कुणाला स्वप्नातही वाटलं नव्हतं . सगळे जण एका विचित्र तणावाखाली बसले होते . कोणाच्याही तोंडातून एक चकार शब्द निघत नव्हता . थोडंसं खाकरून पाटलांनी  विचारलं , " आरं असं किती वेळ बसून ऱ्हायचं ? बोला की काहीतरी . "
" पाटील , एकच मार्ग हाय ... समूळ नाश ! " कोणीतरी म्हणालं . त्यावर पुन्हा सर्व सदस्यांमध्ये गडबड सुरू झाली .
" हे बघा , आपापसात बोलू नका , हा प्रसंगच इतका विचित्र आहे  ... अशी वेळ आपल्या गावावर पहिल्यांदाच आलिया ... तवा सगळ्यांनी विचार करून काय करायचं ते ठरवा " ग्रामपंचायतीचे एक जुने सदस्य म्हणाले .
" बरं दुसरा पर्याय हाय का आपल्यासमोर ? " पाटलांनी विचारलं . तेव्हा कोणीच काही बोलेना . " ठीक आहे , मग कोण करील हे काम ? " त्यांनी विचारल्यावर  लोक  एकमेकांकडे  बघू लागले . कोणीच पुढं येईना  . इतक्यात खांद्यावर घोंगडी घेतलेला रघुजी रामोशी पुढं आला आणि म्हणाला , " पाटील , मी करतु हे काम . पन दाम बी तसंच मिळालं पायजेल  "
" दाम तू मागशील ते ... काय मंडळी ? " पाटील म्हणाले त्यावर सगळ्यांनी त्यांना दुजोरा दिला आणि सुटकेचा निश्वास टाकला . पाटलांनी  रघुजीची पाठ थोपटली . " जा , काम फत्ते करून या " रघुजी आणि त्याचे साथीदार कामाला निघालेही . चंद्रकलेचा  चेहरा पाटलांच्या डोळ्यांसमोर आला . आज गावकऱ्यांच्या आणि सगळ्या गावाच्या  हितासाठी  चंद्रकलेचा  मुडदा पडणार  होता .
               वरच्या आळीत कोपऱ्यावर एका पडक्या वाड्यात चार खणाच्या पडवीवजा घरात  चंद्रकला राहात होती . मध्यम वयाची , सावळीशी , कपाळावर बंद्या रुपयाएवढं कुंकू लावलेली  चंद्रकला त्या घरात  एकटीच राहायची . मुलबाळ नव्हतं आणि तिचा नवरा काही वर्षांपूर्वी अचानक बेपत्ता झाला होता . गावच्या  पाटलांना  सांगून चौकीवर नवरा हरवल्याची तक्रारही नोंदवली होती , पण त्याचा फार काही उपयोग झाला नाही . आता  तिचं ह्या जगात  कोणीच उरलं नव्हतं .  अगदी मितभाषी , आपण भलं आणि आपलं काम भलं . इतर बायका दुपारची कामं झाली की एकमेकींच्या घरी जाऊन  गप्पा टप्पा मारायच्या , पण चंद्रकला मात्र कुणाकडेच जात नसे . शेजारीपाजारी संबंधही अगदी मोजकेच ! गरजेपुरते . चंद्रकला कुणाच्या अध्यात  ना मध्यात ...  दिवस दिवस ती कोणाच्या नजरेलाही पडायची नाही . एखादी अडगळीत पडलेली निर्जीव वस्तू जशी असते तसं तिच्या आयुष्य झालं होतं . तिच्या अशा समाजापासून अलिप्त राहण्यामुळे , तिच्या भोवती एकप्रकारचं गुढतेचं वलय निर्माण झालं होतं . आणि त्यावर शिक्कामोर्तब झालं ते त्या बेंदुराच्या सणाच्या दिवशी !
                   त्या दिवशी गावात बेंदूराचा सण होता . गावकऱ्यांनी आपापले बैल झुल वगैरे टाकून , शिंगांना रंगकाम आणि  गोंडे लावुन सजवले होते . सर्वत्र चैतन्याचं आणि उत्साहाचं वातावरण होतं . आता थोड्याच वेळात मिरवणूक निघणार होती . ढोल ताशे वाजायला लागले , सर्व ग्रामस्थ आपापले बैल घेऊन रांगेने उभे राहिले . कुणीतरी फटाक्यांची मोठी लड लावली आणि पहिल्या रांगेतले दोन बैल बिथरले . इतके की ते उधळले , मालकाच्या हातातलं दावं निसटलं  आणि  ते सैरावैरा धावत सुटले . सगळीकडे एकच गोंधळ उडाला . जो तो आपापला जीव मुठीत धरून पळू लागला . पण एक लहान मुलगा नेमका भर रस्त्यात उभा होता .उधळलेले बैल त्याच्या रोखाने येत होते . एकदम गंभीर परिस्थती निर्माण झाली. उधळलेले बैल आता कोणत्याही क्षणी त्या लहान मुलाला चिरडणार होते . लोक एकदम ओरडले . बायकांनी  डोळे झाकून घेतले . त्या मुलाची आई तर चक्कर येऊन खालीच पडली .पण इतक्यात एक चमत्कार व्हावा तसं झालं . एक हात त्या मुलाच्या जवळ आला आणि  त्या हाताने मुलाला मागे खेचलं . मुलगा थोडक्यात बचावला आणि बैंल उधळत पुढे निघून गेले . त्या मुलाला वाचवणारा हात चंद्रकलेचा होता . आता वर वर पाहता ही घटना साधी सरळ सोपी दिसते . वाचतानाही काही लक्षात येत नाही पण , हा प्रसंग प्रत्यक्ष बघणाऱ्या  काही चाणाक्ष  गावकऱ्यांच्या एक गोष्ट बरोब्बर ध्यानात आली होती ती ही की चंद्रकला आणि त्या मुलांमध्ये  वीस ते पंचवीस फुटांचं अंतर होतं . आणि तिने जागचं न हालता मुलाला वाचवलं होतं . हे कसं शक्य आहे ? चंद्रकलेचा हात वीस फूट लांबला होता  आणि तिने मुलाला वाचवलं होतं . त्यानंतर तिथं एक क्षणही न थांबता चंद्रकला निघून गेली आणि ज्याच्या त्याच्या तोंडी हीच चर्चा , की हे झालंच कसं ?
                  त्यानंतर मात्र सगळ्या गावात ही बातमी वाऱ्यासारखी पसरली . जो तो त्या दिवशी जे घडलं त्याबाबत  दबक्या आवाजात बोलू लागला. चंद्रकलेबाबत अनेक वावड्या उठायला लागल्या. कोणी म्हणायचं चंद्रकला मध्यरात्री स्मशानात जाताना दिसली होती . कोणी म्हणे चंद्रकला आरशात दिसत नाही , तिच्या घरी आरसाच नाही . तिला चेहरा बघायचा झाला तर ती रांजणातल्या पाण्यात बघते . कोणी म्हणे तिनेच आपल्या नवऱ्याला मारून टाकलंय आणि  त्याचं प्रेत वाड्याच्या मागच्या आडात टाकून दिलं .... कोणी म्हणे  चंद्राच्या कलेनुसार तिचा चेहरा बदलत जातो , अमावास्येला ती दिसत नाही , वगैरे वगैरे .... ह्यातलं किती खरं आणि कितो खोटं हे त्याचं त्यालाच ठाऊक , पण तिच्याविषयी आणि तिच्या वागण्याविषयी लोकांमध्ये संभ्रम निर्माण झाला होता हे मात्र नक्की ! लोक तिच्या वाड्याच्या आजूबाजूला फिरकेनासे झाले . लहान मुलांच्या आयासुद्धा आपलं पोरगं तिच्या वाड्याच्या जवळ जाणार नाही ह्याची काळजी घेऊ लागल्या होत्या. दिवसेंदिवस तिच्याबद्दलच्या चित्रविचित्र गोष्टींमध्ये वाढच होत चालली होती . अमावस्या , पौर्णिमेला रात्री लोक  घराबाहेर पडेनासे झाले .  गावात एक विचित्र तणावाची परिस्थिती निर्माण झाली . ह्यावर तोडगा काढण्यासाठीच आज  ग्रामपंचायतीची मिटिंग घेण्यात आली होती . ही भुताटकी गावात नकोच ! असंच प्रत्येकाचं मत पडलं होतं .
               बरीच रात्र झाली  तरी कामगिरीवर गेलेली मंडळी परत आली नव्हती .
 " आरं , किती वेळ झाला रं ? " पाटलांनी न राहवून विचारलं .
" साडे अकरा  झालेत पाटील . आपले गडी अजून कसं येईनात ? " ग्रामपंचायतीचे सदस्य गावडेंनी विचारलं .
" तेच मलाबी कळना ... काय इपरित तर झालं नसंल ? " पाटलांनी शंका काढली . त्यावर सगळेच घाबरले. लोकांमध्ये चुळबुळ सूरु झाली . " तसं काय व्हायचं नाही म्हना .... आपलं काम फत्ते होईल " पाटलांनी सावरून घेतलं .
" पाटील , एखाद्याला  धाडता का वरच्या आळीला  ? काय चालू हाय ते तरी कळल  " कोणीतरी  शक्कल काढली .
" ए गपे ... तिथं काम चालू आसंल , त्यात कशाला अडथळा ?  जरा कळ काडा ... " परस्पर कोणीतरी त्याला झापुन टाकलं .
" नको , नको .... थोडं थांबू .... " पाटलांनाही हे पटलं . ते बोलत असतानाच , अंगावर घोंगडी घेतलेली चार माणसं ग्रामपंचायतींमध्ये शिरली . त्यांना बघून पाटील जागचे उठले . तशी सगळीच बाकीची मंडळी उठून उभी राहिली . सर्वांच्या नजरेत एकच प्रश्न होता त्यावर रघुजी म्हणाला, " पाटील , काम फत्ते ! " आणि सगळ्यांनी सुटकेचा निश्वास टाकला . पाटलांनी खुर्चीत अंग टाकलं . बाकीच्या लोकांनी देवाचे आभार मानले . त्यानंतर सगळी पांगापांग झाली . पाटील एकटेच त्यांच्या खुर्चीत बसून विचार करीत राहिले .  आपण केलं ते योग्य की अयोग्य ?  तिला गावातून काढून टाका असं काही जण म्हणाले . पण कोणत्या कारणासाठी काढायचं ? आणि हे असं समजल्यावर ती काय करील सांगता येत नव्हतं . गावात चंद्रकलेसारखी एखादी जिवंत हडळ चारचौघात बिनदिक्कतपणे कशी काय राहू शकते ? तिला कोणतीही संधी न देता तिचा काटा काढणं गरजेचं होऊन  बसलं . पण तसं बघायला गेलं तर , चंद्रकलेचा तसा गावाला कसलाच त्रास नव्हता . ती बिचारी एकटी शांतपणे राहत होती .  आपण भलं आणि आपलं काम भलं . तरीही आपण तिला मारून टाकली . कदाचित ती एखादी साधी बाई असेल ,  निरुपद्रवी ... तिचा नवरा गायब झाला  तेव्हा आपण तिला मदत केली होती , त्या बदल्यात आपण तिच्याकडे जे मागितलं त्यावर तिने एवढं चिडायला नको होतं . ह्या कानाचं त्या कानाला कळलं नसतं , पण ही बया निघाली मोठी पतिव्रता ! ह्या पाटलाच्या मुस्काडीत मारली त्या भवानीनं ! बरं झालं ,  काट्यानं काटा निघाला . पाटील खुर्चीतून उठू लागले , पण का कुणास ठाऊक त्यांचे खांदे एकदम जड वाटू लागले . कसेबसे ते उठले ,आणि  समोरच्या आरशात सहज त्यांचं लक्ष  गेलं . त्यांच्या मानगुटीवर  चंद्रकला बसली  असल्याचं त्यांना दिसलं आणि त्यांच्या छातीत जोरात कळ येऊन ते धाडकन खाली कोसळले .   

https://marathi.pratilipi.com/story/yko1u38sskes?utm_source=android&utm_campaign=content_share

 समाप्त

Friday, December 6, 2019

सिझन २- लोकल डायरी ६


सिझन २- लोकल डायरी ६ 

" मधू , जरा लवकर येशील का ? " सकाळी सकाळीच शरदचा फोन ! त्यावेळी मी झोपेत होतो . सकाळचे साडे सहा वाजले होते . 
" का रे ? काय झालं ? " अर्धवट झोपेत मी  त्याला विचारलं . 
" तसं काही सिरीयस नाही , पण लवकर ये जरा , पंधरा मिनिटे आधी ... " पलीकडून शरद म्हणाला .
" ओके , ओके ... मी आवरतो लवकर . चल बाय ... " म्हणत मी फोन ठेवला  आणि थेट बाथरूममध्ये शिरलो . पटापट सगळं आवरलं आणि स्टेशनला आलो , तर शरद माझ्याही आधी येऊन उभा राहिला होता . 
" काय रे ? काय प्रॉब्लेम ? " मी त्याला घाईघाईत विचारलं . 
" आपल्या भरतचा एक छोटासा प्रॉब्लेम झालाय रे .... "
" काय झालं आता ? लग्नाशी रिलेटेड नाही ना ? " मी त्याला विचारलं त्यावर त्याने फक्त होकारार्थी मान हलवली . " च्यायला , आता काय झालं ? "
" आपल्या ना ग्रुपची ना साली शांती करून घेतली पाहिजे .  प्रत्येकाला काही ना काही प्रॉब्लेम आहेच  बेन स्टोक्स ! " शरद वैतागून म्हणाला . 
" काय झालं सांग ना आता ... " शरद मुद्द्यावर पटकन येत नाही . दुसरंच काहीतरी बडबडत बसतो . 
" अरे , दोन दिवसांपूर्वी भरतच्या मोबाईल वर एका अन्नोन नंबरवरून फोन आला , समोरचा म्हणाला की सुनीताचा नाद सोड म्हणून ... " 
" सुनीता  ? कोण सुनीता  ? " 
" अरे .... सुनीता  म्हणजे आपली होणारी भाभी  .... भरतची होणारी बायको ! "
" ओके ओके .... पण कोण होता तो हरामखोर ? " 
" काय माहीत नाही रे .... असाच फोन केला आला होता साला ... भरतला काल विचारलं तर त्याने पण मोघम सांगितलं रे ... मला वाटतं तू एकदा विचारून बघ " शरद म्हणाला . 
" ठीक आहे . आज आला की बोलतो . " हळूहळू एकेक मेम्बर येत होते . भरतही आला . त्याने सगळ्यांशी हाय हॅलो केलं , पण चेहऱ्यावर काहीसा तणाव असल्याचं स्पष्ट दिसत होतं . ' मुंबई छत्रपती शिवाजी महाराज टर्मिनस ला जाणारी .... ' गाडीची अनाऊन्समेंट होत होती . मागोमाग लोकलचा  हॉर्न ऐकू आला . शरद - भरत पुढे निघून गेले . लोकलमध्ये आम्ही आमच्या जागेवर बसलो . जिग्नेस डाऊन करून आला नव्हता . बहुतेक तो येणार नसेल पण  मी खिडकीतून बघितलं तर मागून येणाऱ्या कर्जतला  लोकलमधून  तो उतरताना दिसला . तो प्लॅटफॉर्म नंबर एक वरून दोन वर धावत  येत असतानाच अचानक थांबला आणि हात जोडून पुतळ्यासारखा  उभा राहिला . मला कळेना हा असं का वागतोय ते ? पण लगेच लक्षात आलं की ती फोनवाली भांडणारी  मुलगी कानाला फोन लावून त्याच्या बाजूने जात असलेली दिसली . तिने जिग्नेसकडे पाहिलं . जिग्नेसने हात जोडून तिला जाण्यासाठी रस्ता मोकळा करून दिला . ती विचित्र नजरेने त्याच्याकडे पाहात गेली . पण जाताना तिच्या चेहऱ्यावर मिश्किल हसू असल्याचं मला दिसलं . ती गेल्यावर जिग्नेस घाईघाईत लोकलमध्ये चढला. 
" जिग्नेस , आज भी लेट आया तू ? " मी मुद्दाम त्याला छेडलं . 
"अरे यार मधू भाय , आजकाल सुभे आँख ही नहीं खुलती । लेट हो राहा हूँ रोज । " जिग्नेस आताही झोपेतून उठून आल्यासारखा वाटत होता ... 
" तेरे लिये एक शेर अर्ज करता हूँ , इर्शाद बोला ना यार .... " शरद म्हणाला  मग सर्व जण झोपेतून जागे झाल्यासारखे इर्शाद ... इर्शाद करायला लागले . 
 मुद्दतों के बाद हमे निंद आई है ।
मुद्दतों  के बाद हमे निंद आई है ... 
वरना इस इश्क ने  तो खामखां जगाए रखा था ।  "  शरदच्या ह्या शायरीवर  सर्वांनी वाह वा करत  त्याला दाद दिली . 
" यार शरद भाय , तुम तो शायर निकले ! " जिग्नेस पण खुश झाला . 
" अरे नहीं यार , जसं सुचलं तसं बोलून गेलो . " शरद ने मला खुणावलं . मी जिग्नेसला बसायला माझी जागा देऊन उभा राहिलो . भरत आता शरद आणि माझ्या मध्ये उभा होता . लोकलने कल्याण सोडलं आणि गुपचे बाकीचे लोक आपापल्या उद्योगाला लागले . आता भरतशी बोलण्यास अनुकूल वातावरण निर्माण झाले होते. 
" काय भरत ; सध्या काय चालू आहे ? " मी सुरुवात केली . 
" काही नाही ... नेहमीचंच " तो मोघम म्हणाला . 
" लग्नाचं कुठपर्यंत आलंय ? कधी ठरवलंय ? " मी बिनधास्त विचारलं जणू काही मला काही माहीत नाही . त्यावर त्याने दोन सेकंद  माझ्याकडे  बघितलं  , कदाचित त्याला खात्री करून घ्यायची असेल की मी मुद्दाम चिडवण्याच्या हेतूने तर त्याला विचारत नाही ना .... मी चेहरा अगदी सरळ ठेवला . 
" चालू आहे तयारी ... "   तो म्हणाला पण त्यात उत्साह दिसत नव्हता . 
" भरत , त्याला माहित आहे . " शरद असं म्हणाला आणि अचानक भरतच्या चेहऱ्यावरचे भाव बदलले . तो रागात त्याला काही बोलणार इतक्यात मी त्याला अडवलं , " भरत , आम्ही तुझी मस्करी करीत नाही . आम्हाला खरंच काय झालं ते जाणून घ्यायचंय  . कदाचित आमची तुला मदत होईल . " त्यावर तो शांत झाला . पण  काही बोलेना . कदाचित हा विचित्र असा पर्सनल प्रॉब्लेम आम्हाला कसा सांगावा ह्याचा तो विचार करीत असावा . पण थोड्या वेळाने तो बोलू लागला . 
" साला एक फालतूगिरी झालीय रे . तुला  कसं सांगू ते कळत नाही . " तो वैतागला होता . , " दोन - तीन दिवसांपूर्वी माझ्या मोबाईलवर एक फोन आला . मला म्हणाला सुनीताचा  , म्हणजे माझ्या होणाऱ्या बायकोचा नाद सोड . मी त्याला बोललो , की तू कोण बोलतोय म्हणून ? तर बोलला तुझ्या होणाऱ्या  बायकोचा बॉयफ्रेंड .! सालं असं डोकं फिरलं .... त्याला चार शिव्या घातल्या आणि परत फोन करू नको अशी धमकी दिली . " 
" मग ? पुढे काय झालं ? " मी विचारलं . 
" ते झालं रे , पण डोक्यात किडा शिरला ना .... विचार करून डोकं फिरायची पाळी आली . सालं जिग्नेसचं झालं तसं होतंय की काय , असा विचार करून टेन्शन वाढायला लागलंय.  " भरत वैतागून म्हणाला . 
"  त्यानंतर परत कधी आला होता फोन ? " 
" नाही ना ... एकदाच आला पण डोक्याची मंडई करून गेला . मी परत फोन करून बघितला , पण साला स्विच ऑफ यायला लागलाय . आज सकाळी परत ट्राय केला पण स्विच ऑफच येतोय .  " 
" मग तू सुनीता  भाभीला विचारायचं ना डायरेक्ट . मी असतो ना तुझ्या जागी तर डायरेक्ट काय  ते बोललो असतो " शरद म्हणाला .
" असं कसं डायरेक्ट  विचारणार ? तुझी गोष्ट वेगळी आहे , तू मॅगी भाभीला ओळखत होतास आधीपासून.  माझं अरेंज मॅरेज आहे यार . मला तर काहीच माहिती नाही तिच्याविषयी . आणि एका परक्या मुलीला असं कसं थेट विचारणार ? त्यात साला हा फोनवाला कोण  उपटला मधेच ! " 
" असं कसं बोलतोय रे हा ? " शरद माझ्याकडे बघत म्हणाला , " मला सांग , अरेंज मॅरेज असलं म्हणून काय झालं …? तुला जे काही आहे ते क्लीअर करायला पाहिजे की नाही ?  " 
" भरत , यार मला वाटतं शरद बरोबर बोलतोय .  जिग्नेसची गोष्ट वेगळी होती . त्याला काहीच माहिती नव्हतं . पण आता तुला जर माहीत आहे की असं कोणीतरी आहे  जो  तुझ्या होणाऱ्या बायकोबद्दल बोलतोय तर तू तिला थेट विचारायला हवंस . " मी म्हणालो , त्यावर तो विचारात पडला . 
" तसं तुमचं बरोबर वाटतंय मला ... पण तरीही कसं विचारायचं ह्या विचाराने डोकं फिरून गेलंय यार ! " 
" अरे , तुला सांगतो ना , तो चू कोणीतरी असाच असेल , त्याला फक्त काड्या घालायच्या असतील . नाहीतर फोन बंद ठेवला नसता त्याने ... डर पिक्चरचा शारुख , काय  बोलतो  मध्या ? " शरद म्हणाला . 
" पॉईंट आहे ! हा असाच कोणीतरी असेल बहुतेक , म्हणून बोलतो की तू सुनीता भाभीला एकदा सरळ काय ते विचारून टाक " मी म्हणालो . भरत आणखीनच विचारात पडला . 
" माझ्याकडे एक आयडिया आहे  ,  त्या मुलाचा पत्ता काढून ठोकू साल्याला ... काय बोलतो ?  "  शरद उत्साहात म्हणाला . त्याला हे असले उद्योग करण्यात जाम रस असतो . तशा त्याच्या बऱ्याच ओळखीही आहेत . तो सहज ही कामे करू शकतो आणि त्यातून सही सलामत बाहेरही पडू शकतो . पण मला काही हा मार्ग योग्य वाटत नव्हता .  जर सरळ मार्गाने कामे होत असतील तर वाकड्यात कशाला शिरा ? 
" ते काही करायची गरज नाही रे ... आणि  मी तर बोलतो फक्त सुनीता भाभीला  थेट काय ते विचार . " मी म्हणालो .
" थेट विचारू ?  पण कसं विचारणार ? " भरत गोंधळून गेला . 
" कसं विचारणार म्हणजे ? लगेच फोन लाव आणि डायरेक्ट विचार "  शरद म्हणाला. 
" आत्ता ? " 
" मग काय मुहूर्त काढतो का काय ? " शरद त्याच्यावर खेकसला . मीही त्याला दुजोरा दिला . मला शंभर टक्के गॅरंटी होती की असं काही नसणार ... कारण प्रेमदूताने भरतबाबत हेच भाकीत केलं होतं की ,  तो ज्या मुलीला बघायला गेला आहे तिच्याबरोबरच त्याचं लग्न होईल , त्यामुळे मी  बिनधास्तपणे त्याला तिला फोन करायला सांगितला .  भरतने बॉम्ब काढावा तसा खिशातून मोबाईल काढला आणि सुनीता भाभीचा नंबर डायल केला . पलीकडून रिंग वाजली . ती ऐकून भरतच्या चेहऱ्यावरचा तणाव एकशे ऐंशी पटींनी वाढला . पलीकडून फोन उचलला आणि भरत बोलू लागला .सुरुवातीला नेहमीचं  कसं काय ? वगैरे बोलून झाल्यावर  भरत मुख्य मुद्द्यावर आला . त्याने त्याला आलेल्या फोनबद्दल विचारलं . पलीकडून सुनीता भाभी बोलत होती , शरद आणि मी  भरतच्या चेहऱ्यावरचे बदलणारे भाव निरखत होतो .  थोड्या वेळाने त्याने फोन ठेवला आणि खिशातला रुमाल काढून कपाळावर जमा झालेला घाम पुसला .  
" काय रे ? काय म्हणाली भाभी ? सगळं ओक्के ना ? " शरदने  घाईघाईने विचारलं जणूकाही त्याचे कान त्यासाठीच आतुर  झाले होते.  त्यावर भरत काहीच म्हणाला नाही .मीही विचारून पाहिलं , तरी काही बोलेना . एकटक कुठेतरी शून्यात बघत बसला . 
" ए बाबा , काय झालं ते तरी सांग ना ... असा काय बघतोय ? " शरद ला राहवलं नाही . 
" ज्याची भीती होती तेच झालं . " भरत अतीव नैराश्याने म्हणाला . 
" भरत , भाभी काय म्हणाली ? प्लिज सांग " मीही आता टेन्शनमध्ये आलो . 
" ती म्हणाली , तुम्हाला त्याचा फोन कसा काय आला ? मी तुम्हाला सांगणारच होते ... हे असं फोनवर नाही सांगता येणार प्रत्यक्ष भेटून सांगते . " 
आता आपापल्या खिशातून रुमाल काढून घाम पुसायची  पाळी शरद आणि माझ्यावर आली . 

-- क्रमशः 

Thursday, December 5, 2019

सिझन २ - लोकल डायरी ५


सिझन २ - लोकल डायरी ५ 
आज मलाच उशीर झाला . मी स्टेशनला आलो त्यावेळी आधीच लोकल प्लॅटफॉर्मला लागलेली होती . आज जागा मिळण्याची कोणतीही शक्यता नसल्याने मी निवांत चालत येऊन आमच्या डब्यात शिरलो . अपेक्षेप्रमाणे जागा नव्हतीच ! शरद आणि सावंत उभे होते . मी थेट जाऊन त्यांच्या मध्ये उभा राहिलो .
" ए भाई .... मध्ये कुठे घुसतो ? " शरदने सुरू केलं .
" कुठे घुसतो म्हणजे ? माझी जागा आहे .... आणि तू कोण रे विचारणारा ? " मी आवाज चढवला .
" मी आधी आलोय इथं, काय ? "
" आधी आला तर मग काय तुझी आरती करू का ? " मी त्याला चिडवायच्या सुरात म्हणालो .
" ए .... डोक्यात जाऊ नको हा का आता ? " शरदनेही आवाजाची पातळी वाढवली .
" गेलो डोक्यात .... काय करशील रे ? " मी असं म्हणालो आणि शरदने माझ्या अंगावर धावून येण्याचं नाटक केलं . नायर अंकल त्यात उगाचच ओरडले , " मारो मत ... मारो मत " आणि आमच्या ग्रुपच्या सगळ्यांनी गोंगाट केला . शेजारच्या इतर ग्रुपमधल्या नेहमीच्या लोकांना आमची ही सवय माहीत होती . नवख्या लोकांना वाटलं की आता खरंच मारामारी होते की काय ... त्यांचे फसलेले चेहरे बघून आम्ही सगळे हसू लागलो . मी पलीकडे बघितलं तर अवंतीसुद्धा कानात घातलेले एअरफोन काढून आमच्या ग्रुपकडे आश्चर्याने बघत होती . आमची नजरानजर होताच तिने ' काय झालं ?' असं डोळ्यांनीच विचारलं . मी ' सगळं ओक्के ' अशी खूण केली .
" शरद भाय , बच्चे की जान लोगे क्या ? " जिग्नेस म्हणाला .
" मधू और बच्चा ? अबे उस्को बच्चा होने का टाईम आ गया है " सगळे हसले . बाकी आज सगळेच खुशीत दिसत होते . आणि आश्चर्य म्हणजे जिग्नेस दिलखुलासपणे हसत होता .
" अरे जिग्नेस , कल क्या हुआ , मिला क्या तेरा फोन ? " मी त्याला विचारलं .
" हां मधू भाई .... अरे लेकिन वो लडकी फुल्ल हटेली थी बाबा .... " जिग्नेस डोक्याला हात लावत म्हणाला .
" मतलब ? "
" अरे , फुल्ल पागल ! फुल्ल गॉन केस ! मेरेको बोली की तू मेरेसे टकरायाच कैसे ? "
" फिर ? " सावंतांनी विचारलं .
" मै बोला , मॅडम गलती तो आपका है । आप फोन पे बात करते करते बिना देखे जा रही थी ... और मै थोडा घाई मे था तो हो गयी टक्कर ! तो बोल रही है की तुम मेरेको सॉरी बोलो । "
" क्या लडकी है ? एक तो उसका गलती है और तुमे सॉरी बोलने को कहा ? "नायर अंकल आगीत तेल टाकू लागले .
" मैं भी वही बोला .... तो बोली सॉरी बोलते हो या पुलीस को बुलाऊ ? " जिग्नेस म्हणाला .
" ही तर हद्दच झाली . एवढ्याशा गोष्टीसाठी डायरेक्ट पोलीस ? " शरद आश्चर्याने म्हणाला.
" हां ना ..... और मेरा बॅड लक् इतना खराब की वहा पे बाजूमे सचमूच आर पी एफ वाला खडा था । " एखादी सुरस कथा सांगावी तसा जिग्नेस आम्हाला सांगू लागला .
" क्या बात कर राहा है ! फिर ? " शरद आश्चर्याने म्हणाला .
" फिर क्या ! लडकी देखके वो भी साला तुरंत आ गया । वो पागल लडकीने उसे सब बताया । उसमे मेरीही गलती कैसे थी ये सब नमक मिर्ची लगाके आर पी एफ वाले को ऊस लडकी ने पटाया । और वो पागल भी मान गया । " जिग्नेस तावातावात म्हणाला .
" बराबर है ना यार ! एक तरफ लडकी और एक तरफ तू , तो वो आर पी एफ वाला लडकी की ही सुनेगा ना . " भडकमकर म्हणाले .
" लेकिन मेरी कोई गलती थी ही नहीं ना "
" फिर भी तुने सॉरी बोला होगा ना ? " सावंतांनी विचारलं .
" क्या करता फिर ? वो पुलीस के सामने मॅटर कायकू बढानेका ना .... इसिलीये बोल दिया सॉरी " जिग्नेस मान हलवत म्हणाला .
" एक लडकी को सॉरी बोला ? वो भी तेरी गलती न होते हुये भी .... अर्रर्रर्र ... पुरा इज्जत मिट्टी में मिला दिया ! " शरद त्याच्यावर घसरला .
" और नहीं तो क्या ? खुद का नहीं लेकिन हमारी इज्जत का तो ध्यान रखता ! " सावंत पण त्याला पिडू लागले . मग जो तो जिग्नेसचं कसं चुकलं हे सांगून त्याला वैताग आणू लागला . ग्रुपच्या लोकांना बडबड करायला चांगला विषय मिळाला होता . माझं लक्ष सहज भरतकडे गेलं तर तो मोबाईलमध्ये डोकं घालून बसला होता . एवढे गमतीदार प्रसंग घडत होते तरी त्यावर त्याने काहीच प्रतिक्रिया दिली नाही हे मला जरा खटकलं . कारण मी शरदशी भांडणाचं नाटक करत असताना तो त्याच्या मदतीला आला नव्हता किंवा जिग्नेसलाही तो एका शब्दाने बोलला नाही . मी शरदला खुणावलं . त्यालाही त्याच्यात थोडंसं वेगळेपण जाणवलं .
" काय भरतराव ? आज एकदम बिझी ? " शरदने त्याच्या नेहमीच्या शैलीत त्याला विचारलं . त्यावर त्याने वर बघून नुसतं हुं केलं आणि तो पुन्हा मोबाईलमध्ये उगाचच गेम खेळत बसला.
" कायतरी झालंय नक्की . " मी शरदच्या कानात म्हणालो . त्यावर त्याने होकारार्थी मान डोलावली .
" कुर्ल्याला उतरल्यावर बोलतो त्याच्याशी " शरद हळू आवाजात म्हणाला . लोकलने घाटकोपर सोडलं आणि दोघे उठून डोअरपाशी गेले .
" भरत जरा शांत शांत वाटत होता नाही ? " सावंत म्हणाले .
" हो , तेच शरदला विचारपूस करायला सांगितलं आहे.... बघू , उद्या कळेल . " मी म्हणालो . कुर्ला आलं आणि दोघे उतरले आम्ही खिडकीतून बघितलं तर शरद भरतच्या खांद्यावर हात टाकून चालत जात असलेला आम्हाला दिसला , याचा अर्थ त्याने त्याचं काम सुरू केलं होतं . दादरला भडकमकर आणि नायर अंकल उतरले . मी भायखळ्याला उतरलो . मागून अवंती येत होती . आम्ही नेहमीच्या रेस्टॉरंटमध्ये गेलो . वेटर बन मस्का आणि चहा घेऊन आला.
" कैसे हो भैया ? सब ठीक ? " अवंतीने त्याची चौकशी केली आणि त्याच्या चेहऱ्यावर हास्य उमटले . त्याने हातानेच ठीक आहे असं सांगितलं .
" काल का नाही आलीस ? " मी चहाचा घोट घेत तिला विचारलं .
" काल work from home केलं .... " ती म्हणाली .
" तुमच्या ऑफिस ला चालतं ते ? बरं आहे यार .... आमच्याकडे बॉस ला आमचे चेहरे दिसले नाहीत तर तो अस्वस्थ होतो. जसं काही आमचा चेहरा त्या संतूर साबणवाल्या बाईसारखा लकी वगैरे आहे .... " मी म्हणालो त्यावर ती खुदकन हसली .
" तुझं ऑफिस कितीला सुटतं ? " तिने चहाचा घोट घेत विचारलं .
" सहा , कधी साडेसहा ... आमच्याकडे ऑफिस मध्ये यायचा वेळ फिक्स आहे पण जायचा नाही . "
" आमच्याकडे तसं बरं आहे . आमचा बॉस तसा चांगला आहे . " ती म्हणाली .
" सुंदर मुलींशी त्यांचे बॉस चांगलेच वागतात . " मी बोलून गेलो .
" म्हणजे ? "
" म्हणजे सुंदर मुलींचे शंभर गुन्हेही माफ असतात " मी म्हणालो .
" ओ हॅलो , म्हणजे ? काय म्हणायचंय तुला ? " ती थोडीशी चिडली .
" मी तुला सुंदर म्हणालो इतकंच ... " अचानकपणे सुचलेल्या वाक्यावर माझं मलाच भारी वाटलं . त्यावर तिने खोट्या रागाचा एक लूक दिला . तिला माझा हजरजबाबीपणा आवडला होता हे तिच्या चेहऱ्यावरच्या बदललेल्या भावांवरून माझ्या लक्षात आलं.
" शब्द फिरवण्यात पटाईत आहेस तू ! " ती मिश्किल चेहऱ्याने म्हणाली .
" धन्यवाद ... पण जे सत्य आहे ते आहे ... मी फक्त सत्य सांगितलं . " मीही त्याच सुरात म्हणालो .
" तुझ्या घरी कोणकोण असतं ? " तिने शिताफीने विषय बदलला .
" आई , बाबा , मी आणि आजोबा "
" आमच्या घरी ..." ती बोलत असतानाच मधेच मी टोकलं , " मला माहिती आहे , आई बाबा , तू , आत्तुडी आणि आज्जूडी बरोब्बर ? " मी उत्साहात म्हणालो .
" चूक ! " जेवढ्या उत्साहात मी म्हणालो होतो त्याच्यापेक्षा जास्त उत्साहात ती म्हणाली . " आत्तुडी आमच्याकडे कशाला राहील ? ती तिच्या घरी असते . "
" ओह ! चुकलंच माझं .... " मी महेश कोठारेंसारखं ' डॅम इट ' केलं .
" आणखी एक खूप महत्त्वाचा मेम्बर आहे तो म्हणजे बॉबी ! " ती म्हणाली .
" बॉबी ? कोण बॉबी ? "
" माझा लहान भाऊ ... अतरंगी आहे फारच ! "
" म्हणजे ? असं काय करतो तो ? "
" थर्ड इअर इंजिनिअरिंग मधून कॉलेज सोडून दिलंय . तसा ब्रिलियंट आहे , पण विक्षिप्त आहे . त्याच्या मनात जे काही येईल ते करतो . मग परिणामांची पर्वा करत नाही . बाबा फारच ओरडत असतो त्याला , आईने तर हात टेकलेत त्याच्यापुढे . पण मनाने तसा चांगला आहे . माझ्याशी कधी नीट बोलत नाही , पण तो माझी काळजी करतो हे त्याच्या डोळ्यांतून दिसतं मला . भविष्यात मला काही प्रॉब्लेम आला तर तोच पहिला धावून येईल . मी अनिकेतशी ब्रेक अप केलं तेव्हा घरातले सर्व जण माझ्या ह्या निर्णयाच्या विरोधात बोलत होते . पण बॉबी , फक्त एकटाच होता जो माझ्या बाजूने उभा राहिला . म्हणाला , तिला जर नाही करायचं त्या अनिकेतशी लग्न तर तुम्ही फोर्स का करताय ? आणि कायद्याने ती सज्ञान आहे . तुम्ही तिच्यावर जबरदस्ती करू शकत नाही. तिला तिचा पार्टनर निवडायचा पूर्ण अधिकार आहे ... " ती बोलत होती . मी नुसता ऐकत होतो . तिच्या डोळ्यांच्या कडा थोड्याशा पाणावल्या . बहीण भावाचं नातं खरंच खुप विचित्र असतं . एकमेकांबद्दल आस्था वाटते पण ते दाखवत नाहीत . असं का होतं ? बहीण जो पर्यंत घरी असते तेव्हा तिच्याशी पटत नाही आणि लग्न होऊन सासरी गेली तर करमत नाही . त्यानंतर देव आनंदच्या हरे रामा हरे क्रीष्णा मधलं ते गाणं उगाचच डोक्यात दिवसभर वाजत राहिलं , फुलों का तारों का सबका केहना है । एक हजारो में , मेरी बेहना है । सारी उमर हमे संग रेहना है ।
क्रमशः ....