Friday, November 25, 2011

सायको

                     
                           होस्टेलच्या आमच्या  रूमवर अभय आला तेव्हा प्रथम तर मी त्याला ओळखलाच नाही ... त्याचा डावा डोळा काळानिळा पडला होता , उजवा गाल लाल झाला होता . केस विस्कटलेले , उजव्या बाजूचा शर्ट मळलेला .....
-- " काय रे ..? हे काय...??" मी  त्याला काळजीने   विचारलं  तर  तो  सांगायला  तयारच  होईना .... त्याच्या निळसर डोळ्यातून पाणी आल्यासारखं वाटलं मला....
-- " अरे काय झालं ते तर सांगशील..... "  दिप्या ,  माझा रुमपार्टनर त्याला  म्हणाला . मी दिप्याला डोळ्यांनीच शांत राहा असं खुणावलं आणि  अभयला पाणी प्यायला दिलं.
-- " रणपिसे सरांनी मारलं ... मी लेक्चरमध्ये खिडकीतून बाहेर बघत होतो म्हणून...." अभयने खुलासा केला....
-- " काय ...?  रणपिसेने  मारलं.....?? साला हरामखोर ..... बघू कुठे लागलंय....? आईशप्पथ ...!! " म्हणत  दिप्या  त्याचा डोळा निरखू लागला....
-- " च्यायला त्या रणपिसेच्या ....थोडक्यात वाचला , नाहीतर  डोळा  गेला असता कि रे  ह्याचा ....! " मलाही राग आला  होता.
-- " हे आता अति झालं सालं.... ह्या रणपिसेचं काहीतरी केलंच पाहिजे...."  दिप्या निर्धाराने बोलला...
-- " काय करणार रे त्या  राक्षसाचं...?? " मला  तर काहीच सुचत नव्हतं....
-- " आता एकच उपाय ......--   वध......"


              दिप्याचं हे अशा प्रकारचं उत्तर येण्यामागे त्यासंबंधीची पार्श्वभूमीही होती .
रणपिसे  सर वर्गात आले कि सगळा वर्ग एकदम चिडीचूप ...! इतका शांत कि टाचणी पडली तरी आवाज येईल... त्यांचा दरारा होताच तसा ....दररोज कुणाला न कुणाला धोपटल्याशिवाय त्यांचा दिवस पूर्ण होत नसे . हा माणूस मुलगा , मुलगी काही बघत नसे .... मागे एकदा त्यांनी  एका मुलीच्या कानफटात मारली . तिच्या कानाला बरीच मोठी इजा झाली ...... त्यानंतर तिच्या पालकांनी कॉलेज प्रशासनाकडे  तक्रार केली पण रणपिसेला फक्त ताकीद देऊन सोडण्यात आलं.... का कुणास ठाऊक ...??   विद्यार्थ्यांबद्दलच  त्यांना राग होता असे नाही तर इतर शिक्षकांशीही ते तुसडेपणाने वागत .  रणपिसे हा इतका भयानक माणूस होता कि तो नुसता दिसला तरी लोकांचा दिवस खराब जायचा. एक प्रकारच्या प्रतिकूल लहरी त्या माणसापासून निघत असाव्यात , त्यामुळे हा माणूस दिसू नये अशीच सगळे जण प्रार्थना करत..... रणपिसे सरांबाबत एक आख्यायिका सबंध कॉलेजभर प्रसिद्ध होती , ती म्हणजे  काही  वर्षापूर्वी  कॉलेजच्या एका मुलाचं आणि रणपिसे सरांच्या बहिणीचं प्रेम प्रकरण होतं. हे जेव्हा त्यांना कळल तेव्हा त्यांनी त्या मुलाला ताकीद दिली , पण त्या मुलाने  काही ऐकलं नाही . त्यानंतर एका रात्री तो होस्टेल बाहेर पडला तो पुन्हा आलाच नाही. असं  म्हणतात  कि रणपिसेने त्याला मारलं आणि त्याचं प्रेत कॉलेजच्या ग्राउंड मध्ये पुरलं , खरं काय आणि  खोटं काय,  देवालाच ठाऊक ...!
                  पण   हे इतकं जरी खरं असलं तरी रणपिसेचा  वध वगैरे करण्याचा   दिप्याचा  विचार  मला जरा अतिरंजीतच वाटला  ... कदाचित  दिप्यानेही  कधीतरी त्याच्या हातून मार खाल्ला असणार..... पण काहीही झाल  तरी आम्ही सामान्य विद्यार्थी होतो , कोणी खुनी, सीरिअल  किलर वगैरे नव्हतो... आम्ही करून करून    काय करणार......??
-- "  दिप्या हे तुझं जरा जास्तच  होतंय बरं का....." मी त्याला म्हणालो....
-- " जास्त माझं नाही.... त्या नराधमाचं झालंय .... आता त्याला बघतोच मी....."  दिप्या  इरेलाच पेटला होता.... तो वर चढून  कपाटावर काहीतरी शोधू लागला....त्याच्याशी आत्ताच  बोलून काही फायदा नाही असं मला वाटलं... मी अभयला त्याच्या रूम वर जाऊन आराम करायला सांगितलं. तो निमुटपणे निघून गेला. बिचारा अभय ...! कॉलेजमधला ज्युनियरच्या वर्गातला सगळ्यात गोंडस  मुलगा... गोरा वर्ण , तांबूस केस , निळसर डोळे ह्यांमुळे तो कोणीतरी युरोपियनच वाटायचा ... आणि ते काही अंशी खरंही होतं... एकदा बोलता बोलता त्याने सांगितलं  कि त्याच्या आजोबांनी एक युरोपियन बाईशी लग्न केलं होतं ... त्यांचेच काही जीन्स अभय मधेही उतरलेले दिसत होते.  सुरुवातीला कॉलेज मध्ये आल्या आल्या तर मुलांऐवजी सिनियर मुलींनीच त्याची रागिंग घेतली होती.  काही जणींनी तर खोटं  खोटं त्याला प्रपोजही केलं .....तो इतका लाजला कि त्यानंतर तो २-३ दिवस कॉलेजलाच  आला नाही .... अशा शांत , पापभिरू  मुलाला त्या राक्षस रणपिसेने क्षुल्लक कारणावरून गुरासारखं मारलं होतं , साहजिक  कुणालाही राग येईलच....
-- '' माधव , हे बघ ..."  दिप्याच्या बोलण्याने माझी विचार साखळी तुटली ... तो एक पुस्तक  दाखवत होता....
-- " हं..... काय आहे हे ...? कसलं पुस्तक....?? " मला काही कळेना....त्याने ते पुस्तक  माझ्या हातात दिलं , नाव होतं ,  ' द परफेक्ट मर्डर '
-- " हि गोष्ट फक्त आपल्या दोघातच ठेवायची ....आता बघ मी काय करतो ते ..... रणपिसे, तू तर गेलासाच  आता...!! "  दिप्याच्या  डोळ्यात आता वेगळीच चमक आली होती.....  सायको लोकांच्या डोळ्यात असते तशी .....
-- "  दिप्या  तुझं डोकं फिरलंय वाटतं...."
-- " अरे हट्ट.... ह्या कॉलेजला लागलेलं हे रणपिसे नावाचं  ग्रहण आता  मीच सोडवणार..." ते पुस्तक घेऊन  दिप्या कुठेतरी  जायला निघाला .... मी त्याला काही बोलणार त्याच्या आधीच तो बाहेर गेलाही ....
                    दुसऱ्या दिवशी सकाळी  जोरजोरात  धडधड वाजणाऱ्या दरवाज्यामुळे मी जागा झालो... मी वैतागून दरवाजा उघडला तर बाहेर शेजारच्या रूम मधला संजू उभा होता...
-- " अरे तुला कळलं का त्या रणपिसेचं काय झालं ते....?? " तो घाईघाईत बोलत होता .
-- " का  ?? काय झालं...?? " माझ्या डोळ्यांवर अजूनही झोप होती.
-- " अरे काल रात्री मेला तो ....!!  "
-- " काय....??? " माझ्या डोळ्यावरची झोप झटक्यात उडाली .... साहजिकच नजर दिप्याच्या बेड कडे गेली .  दिप्या तिथे नव्हताच...." आईशप्पथ ...!!  काही पण काय बोलतो.... तो कसा मरेल...?? तुला कोणी सांगितलं...?? " माझा तर विश्वासच  बसेना...
-- " अरे खरंच.... काल रात्रीच त्याचा accident  झाला , त्यातच तो गेला .... आजच्या पेपर मध्ये पण आलीय बातमी ....बरं झालं साला गेला ते... कॉलेजची ब्याद गेली ..... " संजू हे सांगून निघून गेला . मी कसातरी माझ्या बेडपर्यंत  आलो .  कालचं   दिप्याचं तावातावाने बोलणं.... , ते त्याच्या  जवळचं    ' द परफेक्ट मर्डर '  पुस्तक .....,   आजची  रणपिसेच्या मृत्यूची बातमी..... , आणि आता  दिप्याचं गायब होणं .... ह्यातून एकच निष्कर्ष निघत होता ....  दिप्या  इतका सायको असेल असं मला स्वप्नातही वाटलं नव्हतं.... माझं डोकं काम करेनासं झालं ....  दिप्या कुठे गेला असेल....?? इतका कसा हा मूर्ख माणूस.....?? बराच वेळ झाला तरी   दिप्या  आला नाही.... काय करावं ते मला कळेना..... रूम मध्ये तर बसवत नव्हतं... मी अभयच्या रूम मध्ये गेलो ... काल  दिप्या वधा- बिधाच्या गोष्टी करत होता तेव्हा अभय आमच्या रूम मध्ये होता ... त्याला कदाचित काही  माहित असेल .... आणि असंही त्याच्यामुळेच  हे प्रकरण उद्भवलं होतं...
 -- " अरे तुला कळलं का त्या रणपिसेचं काय झालं ते....?? " मी अभयच्या  रूम मध्ये शिरता शिरता  घाईघाईत त्याला  विचारलं. तो शांतपणे पेपरमधली तीच बातमी  वाचत बसला होता. त्याने तो पेपर मला दाखवला ... मी ती बातमी वाचली , कोणत्या तरी अवजड वाहनाखाली येऊन त्यांचा  मृत्यू झाल्याचं  लिहिलं होतं... त्यांचा  फोटोही होता... रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेल्या रणपिसे सरांचा क्रूर चेहरा मेल्यानंतर तर आणखीनच भयानक दिसत होता ....
-- " अरे  दिप्याला पाहिलास का तू कुठे...?? काल रात्रीपासून तो रूम वर आला नाही.... आणि काल बघितलस ना  कसा बोलत होता ते .....?? " मला काय बोलावं ते सुचत नव्हतं....
-- " माधव सर, लहानपणी शाळेत असताना एका मुलाचं आणि माझं भांडण झालं होतं...माझी काही चूक नसताना त्याने मला मारलं.....नंतर  मी त्याला सांगितलं कि माझी माफी माग.... तर तो माझ्यावर हसायला लागला ...." अभय शांत आवाजात बोलत होता...
-- " अभय ,  हे तू काय बोलतोयस....?? " मला कळेना तो  काय बडबडतोय ते ...
-- " तो माझ्यावर हसला म्हणून  मी त्याला आमच्या शाळेशेजारच्या  विहिरीत ढकलून दिलं .... " अभय एकटक पेपरमधल्या त्या  फोटोकडे बघत म्हणाला ...
-- " काय...?? " मला काय बोलाव ते कळेना ...
-- " काल रात्री मी रणपिसे सरांना भेटलो आणि  माझी माफी मागायला सांगितली ....  तर ते पण तसेच हसले...." मी अभयच्या डोळ्यात पाहिलं... त्याचे ते निळसर डोळे चमकल्यासारखे वाटले मला.... " त्यांनी तसं हसायला नको  होतं .... " अभय त्या पेपरमधल्या फोटोकडे खुनशी नजरेने बघत म्हणाला .... इतक्यात दरवाज्यातून कोणीतरी आत  धावत आलं .  " अरे तुम्हाला  कळलं का त्या रणपिसेचं काय झालं ते....?? "  दिप्या  धापा टाकत आम्हाला विचारात होता.....


Monday, November 21, 2011

लोकल डायरी



दिनांक - २७ नोव्हेंबर 

   ' पॉ sssss  म '  .....   लोकलचा होर्न वाजला ... तसा मी  सकाळची ८:२६ ची गाडी  पकडण्यासाठी  धावलो  ... आज उशीरच झाला होता .... दरवाज्यावरच्या रवीच्या ग्रुप ने मला आत शिरायला लगेच जागा करून दिली ...
-- " अरे काय  मध्या ...??  काल रात्री जागरण झालं काय...??? " आत शिरता शिरताही  रवीने टोमणा मारायची संधी सोडली नाही . " हा भाई ... काय करणार.... ?? " मीही मजेत त्याला टाळी देत आत शिरलो ....
-- " ओ सावंत ..... आला बघा तुमचा पार्टनर...! " रवीने जोरात सावंतांना हाक मारून सांगितलं....
-- " आला का...?? अरे ये ये मित्रा ... मला वाटलं सुटली आता तुझी लोकल..."
-- " अशी कशी सुटेल मला घेतल्याविना ....?? " मी त्यांच्याशी हात मिळवत म्हणालो... " नायर अंकल कैसे है ?? "..... , " भडकमकर , विंडो काय सुटत नाय हा.... " , " शरद- भरत  , भाय लोग...." म्हणत मी सगळ्याशी हात मिळवले....त्यांनीही मला त्याच उत्साहात प्रतिसाद दिला ... हि वर नावं घेतलेली मंडळी म्हणजे आमचा लोकल मधला ग्रुप ....! आणखी एक जण  पुढच्या स्टेशन वर चढतो , तो जिग्नेश ... पण सगळे त्याला जीग्नेस म्हणतात ....असंच  मजेत ... ! आमची  नेहमीची बसायची जागा फिक्स ... तशी प्रत्येक ग्रुप ची असते ...   आमचा डबा व्हीडिओ कोच आहे , म्हणजे ह्या डब्याचा अर्धा भाग लेडीज आहे ...त्यामुळे ह्या डब्यात इतर डब्यांच्या मानाने जरा जास्तच गर्दी असते ....  बसायची जागाही अगदी लेडीज कम्पार्टमेंट ला खेटूनच ... अर्ध्या भागातून पलीकडच व्यवस्थित दिसतं.... त्यामुळे बऱ्याच सुंदर सुंदर चेहऱ्यांच सकाळी दर्शन होतं. दिवसही चांगला जातो...
-- " अरे , मधु हा घे ' बाबांचा प्रसाद ' ... तूच राहिला होतास... " भडकमकर काल परवाच  शिर्डीला जाऊन आले होते. बाबांवर त्यांची नितांत श्रद्धा .... पण  नावाप्रमाणे त्यांचा  स्वभाव जाम रागीट -  ' पेहेले लाथ फिर बात '.... तोंडावर सगळे त्यांना भडकमकर साहेब म्हणतात , आणि मागून भडकू.....!
-- " आज नेबरिंग कंट्री बहोत शांत शांत दिख राहा है "  नायर अंकल पलीकडच्या लेडीज कम्पार्टमेंटला  नेबरिंग कंट्री आणि मधल्या जाळीच्या डिविजनला बोर्डर म्हणतात....आम्हीही हल्ली बोलायचं झालं  तर ह्याच भाषेत बोलतो... पलीकडच्या भागातही नेहमीचेच चेहरे रोज दिसतात... शरद -भरत पलीकडे बघून कसलीही भाकितं करतात... ' आज अमकी अमकी खुश दिसतेय .... ' ते  ' आज तमकीने अंघोळ केलेली नाही '  इथपर्यंत ...!! हे दोघे सगळ्यात आधी येऊन जागा पकडतात .... आणि नंतर कर्णाचा अवतार घेऊन  इतरांना बसायला देतात ...आपण स्वतः  उभे राहतात , पलीकडे टेहळणी करण्यासाठी .... आज मी गाडी सुटता सुटता आलो होतो तरी मला बसायला व्यवस्थित जागा मिळाली ती त्यांच्यामुळेच.....!  शरद - भरत  हि दोन वेगवेगळी व्यक्तिमत्वे असली तरी त्यांची नावं जुळ्या मुलांसारखीच घेतली जातात... पण ते दोघे शारीरिक जुळे नसून वैचारिक जुळे आहेत ... ग्रुप मध्ये ते नेहमी दुसऱ्यांची खेचत असतात... एक सुरु झाला कि दुसऱ्यालाही लगेच चालना मिळते ...  असं असलं  तरी ग्रुप मध्ये शब्द चालतो तो सावंतांचा ..! ते आणि नायर अंकल आमच्या ग्रुपचे फाउंडर  मेंबर आहेत.... नायर अंकल रिटायरमेंट ला  आले आहेत , त्यांची फारतर १-२ वर्ष राहिली असतील... स्वभाव शांत .... पण मधेच अस काही बोलतात त्याला तोड नसते ...
        पुढच्या स्टेशनला चढणारा जिग्नेश धडपडत आत शिरला... " जीग्नेस आया.... जीग्नेस आया " शरद- भरत ओरडले.... " क्या जीग्नेस ... कल रात सोया नही क्या...?? "  सावंत पण त्याची फिरकी घेत म्हणाले.... त्यावर त्याने लाजून फक्त होकारार्थी मान हलवली.... आणि सगळ्यांनी शिट्या वाजवून आरडाओरडा  केला.....मी त्याला बसायला माझी जागा दिली... जिग्नेश  शांत स्वभावाचा आहे ... त्याला कितीही आणि काहीही बोला तो फक्त एक मंद स्मित करतो... शरद-भरत तर त्याची नेहमीच खेचत असतात.... त्यात त्याचं नुकतंच लग्न झालेलं आहे ....त्यामुळे त्या दोघांच्या हातात तर आता कोलीतच मिळालंय.... सावंत वाचायला  ३-४ पेपर आणतात . ते  सगळ्या डबाभर फिरून नंतर शेवटी त्यांच्याकडे येतात....
           गेले काही दिवस एक सुंदर चेहरा पलीकडे मला रोज दिसतोय ... गोरा वर्ण ...काळेभोर केस ...तलवारीसारख्या कोरीव भुवया .... हरिणीसारखे डोळे .... धनुष्याकृती ओठ ...आणि ओठांच्या वर डाव्या बाजूला लहानसा पण लक्ष वेधणारा तीळ.... कदाचित कुणाची  नजर लागू नये म्हणून देवाने आधीच तजवीज करून ठेवली असावी... हल्लीच्या टेकनिकल भाषेत सांगायचं म्हणजे लोकांच्या नजरेतून येणाऱ्या व्हायरस साठी  इफेक्टिव्ह  antivirus च जणू ..... तिचं नाव मला माहित नाही पण तिच्याकडे बघत राहायला आवडतं हे मात्र  नक्की..... लोकल ने दररोज गर्दीमध्ये धडपडत येण्याजाण्याचे मिळून ३ --  ३:३० बोरिंग तास आमच्या ग्रुपमुळे  सुसह्य  होतात... प्रवास मजेशीर होतो .... आणि मनोरंजनासाठी व्हीडिओ कोच आहेच ..... एकूणच आनंद आहे .....

    

Wednesday, November 9, 2011

....आसमाँ ...भाग - १४ ... ( अखेरचा भाग )

                     एखादी गोष्ट किती बिघडू शकते ह्याचा अंदाज कोणीच  बांधू  शकत नाही....ते फक्त नियतीच्या हातात असतं..... तो दिवस नुसता आठवला  तरी अंगावर काटा उभा राहतो.... काय भयानक होता तो दिवस....!!! उम्या थोडक्यात वाचला होता... तो जर वेळेवर  बाजूला झाला नसता तर चाकू त्याच्या पोटातच घुसला असता.... पण नशिबाने थोडक्यात निभावलं.... माझ्या मनात सहज विचार आला , कि फिरोज ने उम्याची हि हालत केली , तिथे त्याच्या बायकोचं त्याने काय केलं असेल...?? कल्पनाच करवत नव्हती...   उम्या व्यवस्थित  व्हायला  ५-६ दिवस लागले ... तरी त्याची हाताची जखम बरी व्हायला अजून बरेच दिवस जाणार होते ... हाताला बँडेज बांधून  त्याला हॉस्पिटलमधून डिश्चार्ज  दिला होता ... पण दिवस आता  पहिल्यासारखे राहिले नव्हते ... ज्या रूम मध्ये पूर्वी आमच्या तिघांचा नुसता धिंगाणा चालू असायचा तिथे आता स्मशानशांतता नांदू लागली... उम्या बोलायचा प्रयत्न करत होता पण मला त्याच्याशी बोलायची इछाच नव्हती...  मी जेवढ्यास तेवढं उत्तर देत होतो ....  नाही म्हणायला आनंद आमच्या मध्ये दुव्याचं काम करत होता.... उम्याने बऱ्याच वेळा झाल्या प्रकाराबद्दल माफी मागितली होती.... त्याच्या चुकीची शिक्षा त्याने भोगली होती.... पण मी विचार करत होतो कि मी कोणती चूक केली. ? , कि ज्याचं प्रायश्चित्त मला भोगावं लागत होतं...???  त्या घटनेनंतर मी बऱ्याच वेळा आसमाँ ला फोन आणि मेसेज पाठवले .... पण तिचा फोन बंदच होता.... काय कराव ते मला सुचेना..... ती ठीक असेल ना....??  मला आता तिची काळजी वाटू लागली.... तिच्याशी संपर्काचं कोणतंच साधन आता माझ्याकडे नव्हतं... काय करू...?? तिच्या घरी जाऊया का....?? पण, तो तिचा खवीस भाऊ तिथे असणार... मला बघून तर त्याचं डोकं आणखी फिरायचं ... पण काहीतरी करावंच लागणार होतं.... मला  आसमाँशी बोलायचंच होतं ... ह्यातच २-३ दिवस गेले ... शेवटी मी ठरवलं .... आता तिच्या घरी जायचंच .... काय होईल जास्तीत जास्त... ?? फिरोज भडकेल.... मारायला धावेल..... पण मला आता त्याचं  काही वाटत नव्हतं.... काय व्हायचं ते होऊन जाऊदे ... त्या दिवशी मी संध्याकाळी तिच्या घरी जायला निघालो... मी  पूर्वी एकदा तिचं घर  पाहिलं होतं ....पण आता मला ते नक्की कुठे आहे ते आठवेना ...मी एका घरासमोर येऊन थांबलो... कदाचित हेच घर असावं ... मी असा विचार करत असतानाच एक आवाज आला.... " किसको ढूंड रहे हो आप...?? " मी बघितलं तर ५० - ५५ वयाची एक बाई मला विचारात होती....माझ्या मनात लगेच आसमाँ बद्दल चौकशी करण्याचा विचार  आला ...पण मी तो  झटकला... " इथे फिरोज कुठे राहतो...?? " हे विचारणं  जास्त सहयुक्तिक वाटल मला.....
-- " तुम दोस्त हो उसके.... ??? " ती बाई काहीतरी फालतू चौकशा करायला लागली... ह्या प्रश्नाला उत्तर देताना माझ्या  भलतीच जीवावर आली होती..... मी कसेतरी हो म्हणालो....
-- " वो लोग कही गये है शायद .... फिरोज कि बीबी के हाद्से के बाद तो वो दिखे नही....."
--" फिरोज कि बीबी का  हादसा ...??? " मला काही  कळले नाही...
-- " अरे उसने जेहेर पी कर जान दे दि ...उसका चक्कर था शायद किसी से...."  हे ऐकून माझं डोकं एकदम सुन्नच झालं.... अरे देवा...! आफरीन ने आत्महत्या केली....?? माझा तर विश्वासच बसत नव्हता... म्हणजे फिरोज उम्याला शोधात घरापर्यंत आला तेव्हाच आसमाँच्या भाभी ने विष पिऊन आत्महत्या केली होती तर... आणि तेव्हाच त्याचा तो मित्र त्याला तातडीने घ्यायला आला होता .... तो जर आला नसता तर उम्याचा मृत्यू अटळ होता ... खरंच... आफरीनमुळे उम्या वाचला होता...
-- " हे लोक कधी येतील काही सांगितलं का.....?? " मी सहज त्या बाईंना विचारलं...त्यावर तिने फक्त नकारार्थी मान हलवली ... आता त्या बाईंना जास्त काही विचारून फायदा नाही असं मला वाटू लागलं...मी तिथून निघालो... जड पावलांनी चालत जात असतानाच मागून एका मुलीचा  आवाज आला...  मी मागे वळून पाहिलं तर एक १८-१९ वर्षाची मुलगी मागून पळत येत होती... " रुकीये, आप मकरंद है ना ?? " धावत आल्याने तिला दम लागला होता... मी आश्चर्याने होकारार्थी मान हलवली...
--" मै आसमाँकी दोस्त हूँ ....आप मुझे  नहीं जानते...   आसमाँ अक्सर बातें  करती थी  आपके बारे मै..." ती म्हणाली
-- " कुठे आहे ती  ..??  " मी तिला सरळ विचारून टाकलं....
-- " उसने कुछ बताया नहीं ... लेकिन ये लिफाफा मुजे दिया है आपको देने के लिए...उसने बोला था की उसे ढूंडते हुए आप यहाँ  जरुर आयेंगे..... "  एखादा बॉम्ब पकडावा तसा मी तो लिफाफा हातात घेतला... मला आता कळून चुकलं कि , फोन बंद  .... घराला कुलूप... आणि आता हा लिफाफा....कदाचित तिचा माझ्यासाठीचा शेवटचा निरोप....मला तो लिफाफा उघडायच धाडस होईना... मी तिथून निघालो... आणि पुन्हा तिथेच आलो जिथे मी तिला प्रथम भेटलो होतो....-  मांडवी .....समुद्र शांत होता... लाटाही संथ होत्या ... सूर्याने एका रात्रीपुरता जगाचा निरोप घेतला होता... मी तो लिफाफा थरथरत्या हातांनी उघडला... कागदावर पाणी पडल्यावर त्याचा गुळगुळीत पणा जाऊन जसा थोडासा खडबडीत होतो तसा तो कागद झाला होता .... कदाचित तिने रडता रडता हे पत्र लिहिलं असावं... पत्रावर तारीख लिहिलेली नव्हती.

              प्रिय मकरंद   ,


                     काय  लिहू...?? हे  पत्र  तुला मिळेल त्यावेळी मी इथे नसेन....   
                     जे काही झालं त्याबद्दल मला आता काही बोलायचं नाही....
                     कदाचित ते होणारच होतं.... और होनी को कौन टाल सकता है....
                     पण एक गोष्ट मात्र नक्की कि मी तुला कधीही विसरू शकत नाही.... 
                     तुम्हारे साथ बिताया हुआ हर एक पल मुझे हमेशा याद रहेगा...
                     मांडवीच्या त्या पहिल्या भेटी पासून ते उरुसातल्या शेवटच्या भेटिपर्यंत.... 
                     में जा रही हुं..... कहाँ वो नहीं बता सकती....
                     मुजें भूल जाओ मकरंद ... हमारे नसीब  मैं  शायद  यही लिखा था.... 
                     आसमान कि तरफ तो सबिकी  निगाहें होती है.... 
                     मगर हर किसी की दुआ  कुबूल नहीं होती....   
                                                                         --
                                                                            आसमाँ

तिचं ते पत्र वाचून मला तर एकदम आतून  भडभडून आल्यासारखं वाटू लागलं ... जीवनरूपी पुस्तकातलं एक सुंदर प्रकरण संपलं होतं .... आपलं खूप महत्वाचं असं काहीतरी आपल्यापासून हिरावून घेतल्याची  एक बोचरी जाणीव झाली.... आसमाँ आणि माझी काहीच चूक नसताना आम्हा दोघांना हि शिक्षा का मिळाली तेच कळत नव्हत...   आसमाँ ..... मी वर आकाशाकडे बघितलं ... आकाशात काळे ढग जमा झाले होते .... आता लवकरच पाउस येणार होता  .... पण माझ्या डोळ्यातल्या पावसाला केंव्हाच सुरुवात झाली होती...

                                                       
                                                 (........समाप्त .......)


Sunday, November 6, 2011

.... आसमाँ.... भाग - १३ ....

जत्रेतल्या त्या भेटीनंतर मी आणि आसमाँ  बरेच दिवस भेटलो नाही... नाही म्हणायला मी एकदा तिला फोन केला होता ,. तेव्हा  तिच्या भावाचा - फिरोजचा कतारहून  फोन येऊन गेला आणि तिच्याबद्दल त्याने विशेष चौकशी केली असं ती म्हणाली... ती म्हणाली होती कि तिच्या भावाच्या मित्रांनी त्याला आमच्याबद्दल  सगळं सांगितलं असावं...  तिने फिरोजच्या मित्रांचा धसका घेतलेला मला जाणवला... पण मी तिला तसं काही नसेल असं समजावलं... त्यानंतर बरेच दिवस मधे गेले ... इकडे उम्या आणि आसमाँची भाभी- आफरीन ह्यांच्या भेटीही वाढत होत्या ....उम्या प्रत्येक भेटीनंतर आमच्यापुढे त्याचं रसभरीत वर्णन करत होता....  त्यांच्या भेटीबद्दल मात्र माझ्या मनातली भीती वाढतच गेली.... आणि शेवटी जे होऊ नये तेच झालं...
          त्याच झालं असं कि .,  एके दिवशी मी आणि आनंद घरात टीव्ही  बघत असतानाच धडधड दरवाजा वाजला.... दाराची कडी काढून उघडतो न उघडतो तोच  जोरात दार ढकलून  उम्या आत आला.... तो घामाघूम झालेला दिसला आणि घाबरलेलाही....तो धापा टाकत होता ...
-- " अरे काय झालं  ...? " मी त्याला आश्चर्याने आणि काळजीने विचारलं... कारण उम्याला अशा अवस्थेत मी पूर्वी कधी पाहिलं नव्हतं . 
-- " म्याटर झाला यार .... " तो गंभीर स्वरात म्हणाला...
-- " अरे काय झालं सांग तरी... इथे माझं पण टेन्शन वाढतंय... " आनंदही त्याला विचारू लागला.... उम्या आमच्या दोघांना बाजूला सारून आतल्या खोलीत गेला, तिथे ठेवलेली पाण्याची बाटली त्याने तोंडाला लावली... घटाघटा पाणी पिल्याचा आवाज येत होता ...पाणी पिल्यानंतर तो मटकन खाली बसला...तो अजूनही धापा  टाकत होता ... घामामुळे असेल किंवा पिताना सांडलेलं पाणी असेल , त्याचा शर्ट ओला झाला होता ... डोळ्यात भीती आणि चिंता ह्यांचा गंभीर मिश्रण झालेलं मला दिसलं...
-- " उम्या ... काय झालं ते सांगशील का...?? " मी त्याला शांतपणे  विचारलं ... त्याने एकदा माझ्याकडे आणि आनंदकडे बघितलं....
-- " तुम्हाला कसं सांगू तेच कळत नाही......मी आणि आफरीन  सापडलो  रे .... तो ...तो... फिरोज साला कुठून कसा आला मला काहीच कळलं नाही .... " त्याने  अतीव नैराश्येने उच्चारलेलं हे वाक्य मणभर वजनाच्या हातोड्यासारखं माझ्या डोक्यावर आदळल ....
-- " काsss.य ..??  काय बोलतोयस काय तू....? फिरोज कसा येईल ...?? तो तर कतारला ..... " माझा विश्वासच बसत नव्हता.
-- " ते मला माहित नाही ... पण तोच... तोच ... होता तो .... मी तिथून कसा पळालो ते माझ मलाच माहित.... " उम्या नकारार्थी मान हलवत  बोलत होता...
-- " मूर्ख माणसा ... तरी मी तुला नेहमी सांगत होतो ... ह्या लफड्यात पडू नको म्हणून....माझ काही ऐकलंच नाहीस तू ... अरे तो फिरोज माणूस नाही , राक्षस आहे ... " माझ्या डोक्याचा ताबा आता रागाने घेतला होता .... मी उम्याला वारंवार ह्या बाबतीत बजावलं होतं पण त्याने नेहमीच ते हसण्यावारी नेलं..... मला आतून असं वाटायचं कि उम्याच्या ह्या वागण्यामुळे मीही कधीतरी  अडचणीत येणार ...
-- " हे प्रकरण खूप वाढणार उम्या...." मला पुढची चिन्ह साफ दिसत होती...
-- " पण...पण ... आता मी काय करू रे... ?? " उम्या अत्यंत काळजीच्या स्वरात म्हणाला...
-- " आता काय करणार ...? आपल्या हातात आता काही नाही... जस्ट वेट अंड वॉच...." मी उम्याला असं बोलत असतानाच खाडकन दरवाजा उघडल्याचा आवाज आला .... त्या आवाजाने आम्ही तिघेही दचकलो... दरवाज्यात बघतो तर साक्षात फिरोज आणि त्याचे ते मित्र  उभे  ...!  आगीचा लोळ अंगावर यावा तसा फिरोज आणि त्याचे  दोन साथीदार आमच्या अंगावर आले ... त्याच्या त्या दोन मित्रांनी आनंद आणि मला बाजूला ढकललं... फिरोज उम्याच्या दिशेने गेला ...उम्या तर काळ जवळ आल्यासारखा घाबरत उठण्याचा प्रयत्न करत असतानाच....
-- " साले मा sss दरचोद .... " म्हणत  फिरोजची हातोड्यासाखी भासणारी पोलादी मूठ उम्याच्या पोटात शिरली.... धप्प ... आणि त्याबरोबर उम्याचा अतीव वेदनेने कण्हण्याचा आवाज आला . त्याच्या पोटात फाईट इतकी जोरात बसली होती कि तो वेदनेने फिरोजसमोर खाली वाकला.... फिरोजने क्षणाचाही विलंब न लावता समोर वाकलेल्या उम्याच्या कानावर एक जोरदार प्रहार केला ... उम्या झाड  उन्मळून पडावं तसा त्याच्या उजव्या बाजूला पडला.... त्याचा एक हात  पोटावर आणि एक कानावर ठेऊन वेदनेने कण्हू लागला ...ह्या घटना इतक्या जलद घडल्या कि मला आणि आनंदला काही हालचाल करायला वेळच मिळाला नाही... फिरोज बरोबर आलेल्या त्या दोन दानवांनी आम्हाला पुरतंच जखडून टाकलं होतं.....  फिरोज तर रागाने वेडापिसा झाला होता... आता खाली पडलेल्या उम्याच्या  पोटात त्याने एक लाथ घातली... तो त्याला तसाच मारत राहिला असता ... पण  मी मधेच बोललो ... " फिरोज ...  एक मिनिट थांब ..... " माझे शब्द ऐकून तो अचानकपणे थांबला ... त्याने एक जळजळीत कटाक्ष माझ्यावर टाकला.... ते त्याचे डोळे आहेत कि पेटते निखारे ..! असा क्षणभर मला भास झाला ....तो आता माझ्याकडे चालत येऊ लागला... फिरोजच्या एका मित्राने मला घट्ट पकडून ठेवलं होतं.... मला काहीच हालचाल करता येईना ... 
-- " साले तू भी मेरे बेहेन के साथ ......" असं म्हणत त्याने उगारलेली मूठ आणि रागाने लाल झालेला त्याचा चेहरा  क्षणभरच मला दिसला .... दुसऱ्याच क्षणी एक जबरदस्त फाईट माझ्या पोटात बसली... मला तर कुणीतरी माझं आतडं  ओढून काढतंय असं वाटलं... वेदनेने माझ्या डोळ्यावर अंधारी आली....मी मटकन खाली बसलो ... पुढे फिरोज काहीतरी बोलला , पण मला काहीच ऐकू आलं नाही ... तो पुन्हा उम्याकडे जायला लागला...  उम्या एव्हाना उठून उभा राहिला होता .... त्याचे हात अजूनही त्याच्या पोटावर होते ., चेहरा वेदनेने पिळवटून निघालेला...   मी डोळे उघडून बघितलं तर आता फिरोजच्या  हातात एक मोठा लखलखता रामपुरी चाकू होता.... तो संथ पावलं टाकीत उम्याच्या दिशेने जायला लागला... त्याने एका हाताने उम्याची कॉलर पकडली...उम्यावर तो चाकूचा वार करणार इतक्यात उम्याने  सर्व शक्तीनिशी बाजूला सरकण्याचा प्रयत्न केला आणि त्यामुळे चाकूचा निसटता वार उम्याला लागला ... त्याच्या डाव्या दंडातून रक्ताची एक चिळकांडी आणि त्यापाठोपाठ उम्याची  भयाकारी किंकाळी बाहेर पडली.... उम्या धडपडत बाजूला पडला ... तो उम्यावर आणखी वार करणार इतक्यात ....
-- " फिरोज.... रुक जा ... " दरवाज्यातून एक  आवाज आला... फिरोजचा आणखी एक मित्र आत आला...
-- "आज तो  मै इस हरामजादेको  मार हि डालुंगा .... " फिरोज आणखीनच भडकला .... त्या नवीन आलेल्या मित्राने त्याला आवरलं... पण तो काही ऐकेनाच...
-- " फिरोज मेरी बात सून.... ऐसी गलती मत कर.... चल.... जल्दी घर चल.... तेरी जरुरत है वाहा पे .... "
-- " क्या हुआ ...?? " त्याने रागाने विचारलं.
-- " तू जल्दी चल .... रास्तेमे बताता हुं......" असं म्हणत तो जवळ जवळ फिरोजला खेचूनच घेऊन जाऊ लागला... त्याचे  ते  दोन  दानव  मित्रपण त्याच्या  पाठोपाठ गेले ... इकडे उम्या रक्तबंबाळ अवस्थेत  वेदनेने विव्हळत पडला होता ... मी आणि आनंद त्याच्याकडे धावलो... त्याला उठवून बसवला... आनंद ने त्याला पाणी प्यायला दिलं ... तो कसाबसा थोडंसं पाणी प्यायला ....
-- " अरे ह्याला लवकर हॉस्पिटलला  नेला पाहिजे.... " आनंद माझ्याकडे बघत घाईघाईने  म्हणाला... आम्ही त्याला उठवण्याचा प्रयत्न करू लागलो....कसाबसा त्याला रिक्षात घातला....  हॉस्पिटलला  जाईपर्यंत उम्याची अवस्था खूपच बिकट झाली होती ... वेदनेने त्याला ग्लानी आली होती बहुतेक....! त्याला हॉस्पिटलमध्ये दाखल केला ...
         "  ह्या उम्याला असल्या बाबतीत मात देणारा अजून जन्माला यायचा आहे ...." उम्या  पूर्वी बोललेला   हे वाक्य मला आठवलं ....   ' उम्या , तो माणूस ३०-३२ वर्ष आधीच जन्माला आला होता रे .... ' मला त्याला सांगावसं वाटत होतं ...