Sunday, October 30, 2011

..... आसमाँ... भाग - १२ .....

मध्यरात्री कधीतरी फोनच्या रिंग ने मला जाग आली .... डोळे किलकिले करत मी सहज बघितलं तर आसमाँचा फोन होता...खाडकन माझी झोप  उडाली ....मी  उठूनच बसलो.... इतक्या रात्री तिने यापूर्वी कधी फोन केला नव्हता ... साहजिकच मी घड्याळात बघितलं, रात्रीचे १२:३० झाले होते .... अरे बाप रे ..!! काय झालं असेल ते एवढ्या रात्री तिने फोन केला...?? मी फोन उचलला... पलीकडून आवाज आला...
-- " हाय  मकरंद...  कसा आहेस....?? " आसमाँ फोनवरून विचारात होती.... 
-- " आसमाँ...!! काय झालं...?? सगळं ठीक आहे ना...?? इतक्या रात्री फोन...??? " मी धडाधड प्रश्न विचारले...
-- " काई नाई... ठीक आहे सगळं ..." ती सहज बोलली , जणूकाही काही झालच नाही...
-- " अगं मग इतक्या रात्री फोन कसा काय केलास...?? " माझ्या चिंतेचं आता वैतागात  रुपांतर व्हायला लागलं....
-- " का..?? नको करू का फोन ...?? " ती लटक्या रागात म्हणाली...
-- " अगं,  तसं नाही... बरीच रात्र झाली ना म्हणून  विचारलं , काही प्रोब्लेम नाही ना ...?? " मी शक्य तितक्या शांत आवाजात  म्हणालो.
-- " अरे , मला झोप येत नव्हती...सारखा तुझा चेहरा दिसतो मला .... " ती थोड्या लाडातच येऊन म्हणाली.....मी कपाळाला हात लावला... आता ह्या पोरीला काय म्हणावं ते मला कळेना ...  तिच्या त्या बोलण्याने जो थोडा फार वैताग आला होता तोही पळाला...
-- " काय झालं..?? का येत नाही झोप... ??" मी पुन्हा बिछान्यात आडवा पडत म्हणालो....आता तिला झोप येत नव्हती म्हणून तिने माझी पण झोप घालवली...
-- " सहजच.... मी उद्याचा विचार करत होते... उद्या ना , भातीस गावचा उरूस आहे .... खूप मोठी यात्रा भरते... मी जाणार आहे , तू येशील...?? " ती विचारात होती....
-- " पण तू तुझ्या घरच्यांबरोबर जाशील ना...?? " मी आपली एक शंका काढली...
-- " नाही , तू येणार असशील तर मी सांगेन कि मैत्रिणीबरोबर जाईन म्हणून " तिने लगेच तोडगा काढला .
-- " तू पण ग्रेटच आहेस आसमाँ...." मी म्हणालो...
 --" अरे ए बाबा ,. झोप ना आता ... इतक्या रात्री कसल्या गप्पा मारतोयस ..." माझ्या शेजारी झोपलेल्या आनंदची झोपमोड झाल्याने तो वैतागून बोलू लागला... " आसमाँ मी तुला सकाळी फोन करतो ... मग जाऊ आपण ,  तू आणि मी दोघेच...बाय ..! " मी फोन ठेवला , आनंद कडे एक घाणेरडा कटाक्ष टाकून मी झोपेची आराधना करू लागलो ... मला झोप कधी लागली ते कळले नाही...
         दुसऱ्या  दिवशी मी  ठरल्याप्रमाणे शिवाजी स्टेडीयम च्या जवळ तिची वाट बघत उभा होतो . ती थोड्या वेळातच आली... तिने सुंदर मोरपंखी रंगाचा चुडीदार घातला होता ....तशाच रंगाची ओढणी ... सुंदरच दिसत होती ती... काजळ लावल्यामुळे  तिचे बदामी डोळे आणखीनच रेखीव दिसत होते...
-- " चल जाऊया ..." ती येत येत म्हणाली...
--" जशी आपली इच्छा ....!! " गमतीने म्हटलेल्या माझ्या वाक्यावर ती गोड हसली ...ती हसली कि सगळं जग कसं प्रसन्न झाल्यासारखं वाटतं ... ग्रीष्मातल्या पहिल्या पावसाच्या सरीसारखं ...! आम्ही भातीस गावाला जायला निघालो... बरेचसे लोक त्या यात्रेला जाताना दिसत होते ... ते गाव तसं फार लांब नव्हतं... सिटी बस ने आम्ही १५ मिनटात तिथे पोहोचलो...तिथे एका मोठ्या पटांगणात रांगेने तात्पुरते स्टोल लावलेले होते ...मिठाई , वडापाव , भेळपुरी,  खेळणी असले स्टोल उभे होते ... 
-- " पीरबाबा  चा उरूस दर वर्षी भरतो... सगळ्या धर्माचे लोक एकत्र येऊन तो साजरा करतात... " आसमाँ बस मधून  उतरता उतरता उरुसाबद्दल सांगत होती ...
-- " हो का ... अरे वा..!!  पण जास्त गर्दी दिसत नाही ... " तिथे असलेल्या तुरळक गर्दीकडे बघून मी म्हणालो..., एरवी मुंबईत ऑफिस च्या वेळेत एका ट्रेन मधून बाहेर पडणाऱ्या लोकांची संख्या याहून जास्त असेल ,  गावची जत्रा अशी किती मोठी असणार...?? 
--" अरे आपण खूप लवकर आलोय... खरी गर्दी रात्री होते. आपण मुद्दामच ह्या वेळी आलोय... दर्शनही नीट होतं त्यामुळे... " तिने लगेच कारणमीमांसा केली... आम्ही प्रथम नारळ आणि फुलांच्या दुकानात गेलो... तिथे तिने एक फुलांची चादर विकत घेतली... " हि फुलांची चादर दर्ग्यावर वाहायची ... " ती सांगत होती... 
त्यानंतर आम्ही दर्शन रांगेत उभे राहिलो... " रात्री हि रांग त्या खाडीपर्यंत जाते इतकी गर्दी होते " ती अभिमानाने सांगत होती... तिने डोक्यावर ती मोरपिशी रंगाची ओढणी घेतली ... आता ती आणखीनच शालीन वाटू लागली.... दर्शन घेऊन आम्ही बाहेर पडलो तेव्हा मागची रांग थोडी वाढलेली दिसली... मग आम्ही जत्रेत फिरू लागलो...
-- " लहानपणी आम्ही खूप मजा करायचो ह्या जत्रेत ...अम्मीकडून पैसे घेऊन बर्फाचा गोळा खायचो , काय धमाल यायची म्हणून सांगू....!! " ती ख़ुशीत  येऊन बोलत होती....
-- "चल  मग,  आता पण खाऊ की..." मी तिला गोळेवाल्याची गाडी दाखवत म्हणालो ... पिवळा , नारंगी , लाल अशी रंगछटा असलेले गोळे त्या गोळेवाल्याने आमच्या हातात  दिले ... त्यातून निघणारा रस आम्ही शोषून घेऊ लागलो...मी  गोळा खाता खाता तिच्याकडे पाहिलं तर तिचे ओठ गोळ्याच्या रंगामुळे आणखीनच लाल झाले होते ... मला सोनदुर्गावरची ती बेधुंद रात्र पुन्हा आठवली...
-- " अरे कसला विचार करतोयस ..?? तो बघ सगळा रस खाली पडतोय..." ती गोळा खाता खाता म्हणाली...मी भानावर आलो , गोळा खाणार इतक्यात तो  त्याला लावलेल्या काडीवरून खाली पडला.  ती खुदुखुदू हसू लागली ...  हातात उरलेली ती  काडी मी  टाकून दिली... माझी फजिती झालेली बघून ती आणखीनच हसायला लागली... आम्ही तिथून निघालो... खाडीच्या शेजारी पाळणेवाल्यांचा विभाग होता तिथे जाऊ लागलो...
-- " चल , त्या मोठ्या पाळण्यात बसणार का तू..?? " मी तिला विचारलं.
-- " नको बाबा... मला भीती वाटते तसल्या पाळण्यात बसायला... " ती नकारार्थी हातवारे करत म्हणाली .
-- " त्यात काय भ्यायचं...?? अगं मजा येते जाम..." 
-- " नाही... मी नाही बसणार... तू बस पाहिजे तर... " 
-- " तू नाही तर मी पण नाही...." मी माझा निर्धार स्पष्ट केला... 
-- " जाऊ दे आपण तिकडे ती खेळणी बघू... " तिने खेळण्यांची दुकाने दाखवली... आता जत्रा म्हटली कि जत्रेतली ती पारंपारिक खेळणी असणारच... ते डमरू ... बेचक्या...... कागदाच्या आणि रंगीबेरंगी पिसे लावलेल्या गोल टोप्या ... पिपाण्या... धनुष्यबाण... तलवारी...असली खेळणी मी लहानपणापासून प्रत्येक जत्रेत बघत आलो आहे... . आणि इथून पुढेही ती जत्रेतली खेळणी कायमच राहणार आहेत... त्यामुळे त्यात काय नवीन बघायचं...?? पण तरीही मी तिच्या मागून जाऊ लागलो... अचानक ती थबकली ... आणि मागे वळून चालू लागली.... " अगं ...?? काय झालं...?? खेळणी बघायचीत ना तुला...?? " मी आश्चर्याने तिला विचारलं... 
-- " शु  sssss .... काही बोलू नकोस आता ... मागे चल परत..." ती दबक्या आवाजात म्हणाली.... मला काही कळेना काय झालं ते... आम्ही मागे जाऊन एका दुकानासमोर थांबलो ..
-- " काय झालं आसमाँ ? सांगशील का...?? " 
-- " अरे तिथे भैयाचे मित्र उभे आहेत  ... मागे नाही का तारा उद्यान मध्ये भैयाच्या बरोबर होते ते.... त्यांनी बघितलं वाटतं आपल्याला ... " ती घाबरत बोलू लागली...
-- " कुठे आहेत... ? " म्हणून  मी त्या दिशेला पाहू लागलो... खेळण्याच्या दुकानाच्या समोर ते दोघे उभे होते आणि थेट आमच्याकडेच बघत होते... आयला काय वैताग आहे .... 
-- " पण त्यांना काय प्रोब्लेम आहे आपण फिरलो तर....?? " मी तिला विचारलं...
-- " ते आता नक्कीच भैयाला सांगणार आपल्याबद्दल ... कदाचित  ते आपल्या पाळतीवर तर नसावेत ना...?? " तिने घाबरून एक शंका काढली.... 
-- " छे ... तू काहीतरीच विचार करतेयस... आणि त्यांना कशाला  घाबरायचं....जर आता ते काही  बोलले तर मी बघतोच त्यांना....खूप झालं आता... " मी तिला धीर देत म्हणालो... मला त्या दोघांचा राग यायला लागला...
-- " नको मकरंद .... उगाच भांडणं नकोत.... ती चांगली पोरं नाहीत.... मला तुझी काळजी वाटते...  " ती माझ्या डोळ्यात बघत म्हणाली..
-- " ठीक आहे ,  बघू चल ..." म्हणत आम्ही पुन्हा मागे फिरलो... खेळण्यांच्या दुकानाकडे पाहिलं तर तिथे ते दोघे नव्हतेच.... आजूबाजूला पाहिलं तरी ते कुठेच दिसेनात ...
-- " बघ ... गेले वाटतं ते .... तू उगाचच घाबरत होतीस .... कदाचित ते सहजच आले असतील फिरायला... " मी तिला समजावण्याच्या सुरात म्हणालो... आसमाँनेही इकडे तिकडे बघितलं ... पण तरीही तिचं समाधान काही झालं नाही...
-- " नाही... ते लोक सहजच फिरायला आलेले नाहीत... काहीतरी भानगड जरूर आहे ..." तिच्या डोक्यातून त्या दोघांचा विचार जातच नव्हता ...
-- " जाऊ दे आसमाँ...चल आपण नेमबाजी करू जरा ....कदाचित त्या दोघांना उडवण्यासाठी त्याचा उपयोग होईल...  " छर्र्याच्या बंदुकीने समोर लावलेले फुगे फोडण्याचा खेळ  चालू होता तिकडे बघत मी गमतीने  म्हणालो. पण ती हे सगळं ऐकण्याच्या पलीकडे गेली होती ... 
-- " चल मकरंद .... निघू आपण इथून ... " तिने काहीतरी मनाशी ठरवलं आणि  घाईघाईत म्हणाली .... 
-- " अगं पण... " मी काही बोलणार इतक्यात ती म्हणाली... " तुला  माझी शप्पथ ....! चल ..." माझा नाईलाज झाला.... नुकतीच बहराला  आलेली जत्रा सोडून आम्ही दोघे परतीच्या वाटेला लागलो.... कोण कुठल्या त्या दोन हरामखोरांमुळे....!!  
            

Thursday, October 20, 2011

.....आसमाँ....भाग - ११ ....

आपल्या बाबतीत भविष्यात काय घडणार आहे हे आधीच ठरलेलं असतं... आपण फक्त वाट पहायची आणि फक्त तेवढंच आपल्या हातात असतं .... माझं सोनगीरीला येणं.... आसमाँचं  अनपेक्षितपणे भेटणं ....तिच्याशी ओळख वाढून त्याचं  प्रेमात रूपांतर होणं .... हे सारंच अतर्क्य होतं.... म्हणजे मी इथे येऊन प्रेमात पडणार हे आधीच नियतीने ठरवलेलं होतं तर...!! आणि  आपली भावनिक  गुंतागुंत  वाढत चालली असल्याची जाणीवही मला आता होऊ लागली.... आताही खिडकीतून बाहेर बघताना माझ्या मनात तिचाच विचार येत होता ....' कसं होईल आपलं...?? ' ह्या तिच्या  प्रश्नाला सध्यातरी माझ्याकडे  उत्तर नव्हतं....मी  कमावता होतो  , स्वतःच्या पायावर उभा होतो  ., तरीही मी कोणत्याही निर्णयापर्यंत येऊ शकलो नव्हतो....मी फक्त तिच्याबद्दल  माझ्या  घरी सांगायची खोटी ! , असा तमाशा होईल कि त्याची कल्पनाच करवत नाही मला ..... आणि तिच्या घरची परिस्थिती तर आणखीनच खराब असणार..... नाही म्हणायला तिच्या भावाने एक झलक  दाखवलीच होती....!! ह्या असल्या विचारांमुळे माझं डोकं फिरायची वेळ आली .... आता ह्यावर एकच उपाय ,  तो म्हणजे विचार  न  करणे ...! आणि ती खूप कठीण गोष्ट होती  ..... खिडकीतून बाहेरच्या गाड्या आणि येणारी जाणारी माणसं  मी बघत बसलो....  बाजूला आनंद कसलं तरी रहस्यमयी पुस्तक वाचत पडला होता ... 
संध्याकाळ उलटून आता अंधार पडला  .... हा उम्या कुठे गेला होता कुणास ठाऊक...?? मी आनंदला विचारलं तर त्याने नुसतीच नकारार्थी मान हलवली... वाचनात तो अगदी दंग झाला होता ... कसल्यातरी रहस्याचा उलघडा होण्याच्या टप्प्यावर  तो आला असावा .....  मी टीवी लावून बसलो... त्यावरही काही चांगला कार्यक्रम नव्हता... मग  नुसतेच chanal बदलत बसलो...  उम्या घरी आला तेव्हा रात्रीचे ८:३० झाले होते ...
-- " कुठे होतास रे ...?? " आनंद ने विचारले . 
-- " काय सांगू यार तुला...!!" उम्याच्या चेहऱ्यावर मिश्कीलपणाचे भाव दाटले होते...मला त्याचा संशय यायला लागला....
--"  उम्या कुठे होतास तू....?? " मी पुन्हा त्याला तोच प्रश्न विचारला
-- " आफरीन ला भेटायला गेलो होतो रे ..." उम्या सहज म्हणाला... मला कळेना कोण आफरीन ते....!! असेल कोणीतरी त्याच्या अगणित मैत्रिणींपैकी एखादी म्हणून मी पुढे त्याला काही विचारलं नाही ...पण ते काम आनंद ने केलं ... त्याला उम्याच्या असल्या बाबतीत नेहमीच जरा जास्त रस असतो ...
-- " तीच रे .... त्या दिवशी घड्याळाच्या दुकानात नाही  का बघितली ...? आणि काल मी तुम्हाला सांगितलं पण होतं पार्टी च्या वेळी...." उम्या माझ्याकडे बघत म्हणाला ... आईशपथ ...!!! मला भीती होती तसंच  झालं .... आणि  आसमाँच्या भाभीचं नाव आफरीन आहे ..??  इतके दिवस मी आसमाँबरोबर आहे पण मला हे माहित नव्हत ...आणि माहित असण्याचं कारणही नाही.... ज्या गावाला जायचं नाही त्याचा पत्ता कशाला विचारा...??
--" अरे वा,  मेरे शेर....!!! मग ...? कुठे गेला होता..?? " आनंद मस्करीत कोपराने ढोसलत  उम्याला विचारात होता ...
--" घाटे बीचला ..... संध्याकाळी ... मस्त ..... " उम्याने उर्ध्व लागल्यासारखे डोळे मिटले ...
--" ती कशी काय आली तुझ्याबरोबर...?? " माझा अजूनही त्याच्यावर विश्वास बसेना ....एक लग्न झालेली बाई  अशी अचानक कशी वागू शकते ...??
--" तुला सांगितलं नाही का....?? मी मुद्दाम तिला २-३ वेळा भेटलो ...परवा पण चुकून भेटलो असं भासवल ...आणि आजच्या भेटीबद्दल मी सहज विचारलं तर ती ' हो ' म्हणाली ...." उम्या सहजपणे सांगत होता. एक सुंदर स्त्री .... जिचं नुकतंच लग्न झालंय.... तिचा नवरा तिच्यापासून खूप दूर आहे ....आणि जवळ असला तरी त्यांचं पटत नाही .... त्यानंतर उम्यासारखा एखादा भेटतो .... आणि आपण हून भेटीबद्दल विचारतो म्हटल्यावर हे तर होणारच होतं....!! मी असा विचार करत असतानाच उम्या काहीतरी बोलला असावा. त्यावर आनंद लगेच गुदगुल्या झाल्यासारखा उडाला आणि विचारू लागला ," काय सांगतोस  काय...?? काय काय केलंस... सुरुवातीपासून सांग..." उम्याने पाकिटातून एक सिगारेट काढली आणि पेटवून वर बघत धुराची गोल गोल चक्रे सोडू लागला..... मला त्याच्या ह्या स्टाईल बद्दल नेहमी हेवा वाटत आला आहे , कारण खूप प्रयत्न करूनही मला ती धुरांची चक्रे कधी जमलीच नाहीत.... इथे आनंद मात्र घाईला आला होता
-- " अरे हा काय टाईमपास करतोय ...मक्या ह्याला सांग ना पटकन सांगायला ..." आनंद माझ्याकडे बघून बोलत होता . मला तर त्याने आता काही सांगू नये असंच वाटत होतं... मी शांत राहिलो... शेवटी बराच भाव खाऊन  झाल्यानंतर उम्यासाहेबांनी  आपले तोंड उघडले... 
--" मी आणि ती संध्याकाळी घाटे बीच वर गेलो .... पाणीपुरी खाल्ली .... वाळूवर बसून मस्त गप्पा मारल्या ...तिचा आवाज एकदम नशिला आहे यार ...आणि त्याहून ती दिसायला सुंदर.....! नजर तर अशी कि तुझ्याकडे नुसतं तिने बघितलं तर तू तिथेच आडवा होशील .... " तो आनंदकडे बघत म्हणाला...
--" मग...?? " आनंद ने अधीरपणे विचारलं .....
-- " मग ...... मी अंधार होण्याची वाट बघत बसलो ...." उम्या मिश्किलपणे आमच्याकडे बघत म्हणाला ....
-- " सही यार... भारीच आहेस तू......!! पुढे मग ....?? " आनंदचा चष्मा हेडलाईट चमकल्यासारखा मला वाटला  ....पुढचं मला माहित होतं ... उम्याचे प्रताप आम्ही पूर्वीही ऐकले होते ...
-- " मग काय...??? घेतली......!!! "  उम्या अभिमानाने म्हणाला . आनंदने जोरजोरात टाळ्या आणि शिट्या वाजवल्या ....
-- " काय....?? उम्या मूर्ख आहेस का तू...?? अरे तिचं लग्न झालेलं आहे ....तिचं नवरा एक नंबरचा गुंड आहे .... त्याच्याबरोबर ३-४ मवाली नेहमी फिरत असतात...हे माहित आहे का तुला....??" मी हे बोलून गेलो आणि माझी चूक माझ्या ध्यानात आली... पण त्याला आता उशीर झाला होता.....ते दोघेही माझ्याकडे काहीशा अविश्वासाने आणि आश्चर्याने बघत होते ....
-- " तुला कसं रे माहित....??" आनंद ने संशयाने विचारलं...
--" अरे म्हणजे ..... ते म्हणजे .... असू शकतो ना.... तिच्या नवऱ्याला कळलं तर वाट लागेल ना तुझी...?? " मी काहीतरी थातूरमातुर कारण दिलं.
-- " एक मिनिट ...! तू ओळखतोस ना तिला.....?? " उम्याची अनुभवी नजर माझ्यावर रोखली होती ..... मला आता सगळं सांगण्यावाचून पर्याय नव्हता... मी आसमाँ ... तिची भाभी .... आणि तिचा भाऊ फिरोज..... ह्यांच्याबद्दल सगळं सांगितलं.... माझं आसमाँवर प्रेम आहे तेही सांगितलं .... आनंद आता माझ्याकडे अचंबित होऊन  बघत होता.... मी असं काहीतरी केलं असेल ह्यावर त्याचा विश्वास बसला नसावा... उम्याही थोडा विचारात पडला ... मग माझ्याकडे बघत म्हणाला...," आसमाँ म्हणजे आम्ही मागे तुला मांडवीला एका मुलीसोबत बघितलं तीच ना...?? " मी होकारार्थी मान हलवली .... 
-- " ठीक आहे ना मग.... ! आफरीन बाबत तुला काय प्रोब्लेम आहे ...?? " उम्याने विचारलं 
-- "उम्या ,  ती एक विवाहित स्त्री आहे ... तिचा नवरा इथे नसतो म्हणून तू तिचा गैरफायदा घेतोयस...." मी सरळ मुद्द्यावर येऊन म्हणालो....
-- " चुकतोयस तू मक्या ...! मी काही तिच्यावर जबरदस्ती केली नाही ... ती स्वतःहून माझ्याबरोबर आली , म्हणजे तिलाही तेच हवं होतं....आपण काय आज पोरींना ओळखत नाही...!! तिने दिलेल्या सिग्नल वरूनच आपण ओळखलं.....  " उम्याचा हा युक्तिवाद बरोबर होता पण तरीही त्याने ह्या प्रकरणाचा नाद सोडवा असं मला वाटलं .
-- " अरे  , तिचा नवरा  साला जाम खतरनाक आहे .... मी भेटलोय त्याला ...आणि  जर त्याला  तुझ्या आणि त्याच्या बायकोबद्दल कळलं ना तर  तो काय करेल ह्याचा नेम नाही ..." मी उम्याला सावध करण्याच्या उद्देशाने म्हणालो...
-- " तो कुठे आहे इथे....?? तो येतो ६-६ महिन्यांनी .... त्याला काय घंटा कळणार...?? " उम्या बेफिकीरीने म्हणाला ...
-- " अरे पण , माझं ऐक जरा.... " मी त्याला समजवायचा प्रयत्न करत होतो ...
-- " मिस्टर मकरंद ..., ह्या उम्याला असल्या बाबतीत मात देणारा अजून जन्माला यायचा आहे ...."  उम्याने अतीव आत्मविश्वासाने उच्चारलेल्या ह्या वाक्याने मला पुढच्या संकटांची चाहूल  लागली.....  आणि त्याचा प्रत्ययही मला लवकरच येणार होता ....


Saturday, October 8, 2011

.......आसमाँ .....भाग - १० .....


घड्याळाच्या दुकानातल्या अनपेक्षित भेटीनंतर मी आणि आसमाँ पुन्हा भेटलो हे सांगायची गरज नाही..... तिचा व्हिलन भाऊ पण परत कतारला गेलाय  , हे तिने त्यावेळीच सांगितलं  होतं.......संध्याकाळी मांडवीच्या त्या समुद्रात गेलेल्या टोकावर आम्ही दोघे पाण्यात पाय सोडून बसलो होतो ...  लाटा संथपणे पायावर येत होत्या ... उबदार पाणी पायावर आल्यावर मस्त वाटत होतं ....
-- " किती दिवसांनी भेटतोय ना  आपण...?? " ती माझा हात हातात घेत म्हणाली...
-- " हम्म ...खरंच .....मस्त वाटतंय इथे बसून...." मी पायावर येणाऱ्या लाटेकडे बघत म्हणालो...
-- " त्या दिवशी मला खूप राग आला होता भैयाचा ...पण मी तरी काय करणार....." तिनेच विषय काढला
-- " तो भलताच  भडकला होता.... " मी सहज तिला म्हणालो 
-- " भैया खूप रागीट आहे ..... त्याला विशेष काही कारण लागत नाही... आणि त्या दिवशी मी तुझ्याबरोबर होते ना त्यामुळे त्याला जास्तच  राग आला ..." 
-- " तुला खूप बोलला असेल ना तो....!!! " मी तिच्याकडे बघत म्हणालो... तिने फक्त होकारार्थी मान हलवली .
-- " मी त्याला सांगितल कि तू चांगला मुलगा आहेस म्हणून ...पण त्याने माझं काही ऐकलं नाही .... मला माझ्यापेक्षा तुझं खूप वाईट वाटत होतं....सॉरी... जे झालं त्याबद्दल... ! " ती दीनवाणा चेहरा करून म्हणाली..
--" अरे , सॉरी काय त्यात.....?? तुझ्या भावाचं हे वागणं साहजिकच होतं ... पण त्याने एवढं भडकायला नको  होतं ... तो कधी गेला परत...??" मी विचारले
--" तो मागच्या आठवड्यात  गेला ...म्हणजे आपण त्या दिवशी घड्याळाच्या दुकानात भेटलो ना त्याच्या आधल्या दिवशीच्या दुपारी ४ वाजता  तो परत कतारला जायला निघाला  " तिने अगदी तपशीलवार सांगितलेलं ऐकून मला गंमत वाटली ....
-- " आता परत कधी येणार तो...?? " मी विचारलं
-- " तो दर सहा महिन्यांनीच येतो ... आता कदाचित डिसेंबर ला येईल... का रे...??"
-- " नाही असंच सहज  विचारलं ..."
--" जाताना  मला ताकीद देऊन गेला , कि तुला परत भेटायचं नाही म्हणून ...." ती सांगत होती...
--" तरी तू आलीस...? " मी तिच्या डोळ्यात बघत म्हणालो....तिच्या डोळ्यात पाणी तरळल्यासारखं वाटलं मला ...
-- " मकरंद ..., कसं होईल रे आपलं...? "  तिच्या विचारण्यात आर्तता होती ...तिला काय विचारायचं आहे हे मला कळलं...
-- " काही नाही सगळं ठीक होईल... तू काळजी  करू  नको ..." मी तिला  धीर देत म्हणालो खरा पण तिने विचारलेल्या  प्रश्नात  तथ्य  होतं हे मात्र नक्की ...भेटणे,  बोलणे , प्रेम करणे ह्या गोष्टी ठीक आहेत , पण पुढे काय...?? पुढची वाट मात्र खूप अवघड आणि काट्याकुट्यांनी भरलेली आहे ... त्यावर चालणं इतकं सोप्पं काम नाही ...मुळातच नुसतं जातीबाहेर केलेलं लग्न आपल्या समाजाला तितकंसं रुचत नाही तर वेगवेगळ्या धर्माच्या लोकांनी लग्न करणं ही तर दूरचीच  गोष्ट ! ... रोटी व्यवहार होतो पण बेटी व्यवहार व्हायला अजून कित्येक शतकं वाट बघावी लागणार कुणास ठाऊक...?
-- " त्या दिवशी तुझ्याबरोबर कोण होता दुकानात... ? " तिच्या  प्रश्नाने माझी विचार साखळी तुटली
-- " हं....  तो ना... तो उम्या ... माझा रूम पार्टनर... आणि ऑफिस मध्ये पण आहे तो आमच्या.... भारी आहे तो माणूस ....!! " मी उम्याची उपरोधिक स्तुती केली...
--" हो , माझी भाभी पण म्हणत होती असंच काहीतरी...." ती म्हणाली...
--" हो का...?? " आसमाँने तिच्या भाभीबद्दल सांगितलं आणि मी उडालोच....!  उम्याने मारलेला बाण तिच्या भाभीला अचूक लागला होता.... आता तो  आणखी पुढे जाणार हे पूर्वानुभवाने माझ्या लगेच लक्षात आलं... उम्याबद्दल सांगायचं झालं तर हा माणूस कपडे बदलावेत तशा मुली बदलतो... आम्ही सोनगीरीला राहायला आल्यापासून दर महिन्याला  आम्ही त्याच्याबरोबर एक नवीन मुलगी बघत आलो होतो.... काय करतो...?  त्यांच्याशी  काय बोलतो...?  देव जाणे ....!! पण मुली  त्याच्यावर भाळतात हे मात्र नक्की...  एव्हाना उम्याने तिच्या  घरचा पत्ताही शोधून काढला असेल... मला आता निराळ्याच चिंतेने ग्रासलं.... उम्या जर असं काही करणार असेल तर त्याला व्यवस्थित समजावलं पाहिजे...
-- " तुझी भाभी काय करते...?? " मी सहज तिला विचारलं...
-- " काही नाही .... घरीच असते ... पण  सध्या ती शिवणकाम शिकतेय ... काहीतरी टाईमपास म्हणून..." ती म्हणाली ....
-- " तुझं चांगलं पटतं न भाभीशी ... ?? " हा प्रश्न मी मुद्दामच विचारला ...
-- " अरे मग काय....!!  ती माझी फक्त भाभीच नाही तर बेस्ट फ्रेंड आहे....पण तू का विचारतोयस हे ....?? " तिने थोड्या आश्चर्याने मला विचारलं.... 
-- " काही नाही ... सहज विचारलं ..... तुझा भाऊ पण दूर आहे ना ... त्यामुळे तिला एकट वाटत असेल ..." मी काहीतरी बोलायचं म्हणून बोललो...
-- " हो ना... पण भैया जवळ असला काय आणि नसला काय ... त्या दोघांचं जास्त पटत नाही.... मी बऱ्याच वेळा त्या दोघांना भांडताना पाहिलं आहे... भाभी तशी खूप चांगली  आहे , समजूतदार आहे ... पण भैया मात्र नेहमी तिच्याशी भांडण करतो....  " ती  हे जे सांगत होती , द्याट वॉज दि आयडियल कंडीशन  फॉर दि गाय लाईक उम्या  .... तो असल्याच सावजाच्या शोधात असतो ....
-- " चल जाऊया आपण... ?? " उम्याच्या विचाराने माझं आता कशातच लक्ष लागेनासं झालं
--" का...? अजून बराच वेळ आहे अंधार पडायला...." तिला आणखी थोडा  वेळ बसायचं होतं...शेवटी मी तिला काहीतरी कारण सांगून तिथून निघालो ... .. आसमाँला कदाचित विचित्र वाटल असेल ., पण मला आता उम्याशी बोलणं भाग होतं .....
 मी घरी आलो... तर उम्या आणि आनंद कुठे तरी बाहेर जायला निघाले होते ...
-- " काय रे....??  कुठे  ?? " मी विचारलं...
-- "अरे ,  उम्या पार्टी  देतोय... " आनंद उड्या मारायचा तेवढा बाकी राहिला होता.... कसली पार्टी...?  वगैरे मी विचारायच्या आत उम्याने मला मिठीच मारली....
-- " मक्या , दोस्ता.... तूच कारणीभूत आहेस ह्या पार्टीला..." उम्या खुश होऊन हे बोलत होता. पण मला कळेना कि काय झालं ते...?? " आधी चल मग सांगतो...." उम्या मला जवळ जवळ खेचतच घेऊन गेला...आमच्या नेहमीच्या पार्टीच्या हॉटेल मध्ये गेल्यावर त्याने बिअर आणि चिकन ची ऑर्डर दिली.... चिअर्स करण्यासाठी तिघांनीही बिअरचे  मग उंचावले ....६  बिअर संपल्यानंतर आम्ही तिघेही  सेमी- ट्रान्स स्टेज मध्ये पोहोचलो ... मग उम्याने सांगायला सुरुवात केली... आणि मला भीती होती तसंच झालं......घड्याळाच्या  दुकानात  आसमाँच्या भाभीला पाहून तर तो आधीच वेडा  झाला होता ...तिच्या एवढी सुंदर स्त्री त्याने त्याच्या आयुष्यात पूर्वी बघितली नव्हती .... नंतर त्याने तिचा माग कसा काढला .....तो  तिच्याशी  कसा  'चुकून'  भेटला .....मग आणखी एकदा 'योगायोगाने'  पुन्हा त्यांची भेट कशी झाली...  आणि आता ते दोघे पुढे  कसे आणि कुठे भेटणार आहेत ह्याचं  इत्यंभूत वर्णन त्याने केलं .... तो जसजसा सांगत होता तसतशी माझी बिअर पूर्ण उतरत गेली....