Friday, June 24, 2011

.... आसमाँ - भाग- ४ .....


" thank god..... this is Aasma ...."
५० व्या वेळेला हा मेसेज वाचून मी तितकाच खुश झालो जितका पहिल्यावेळी घाबरत घाबरत वाचताना झालो होतो...हा जगातला माझ्यासाठीचा सगळ्यात सुंदर मेसेज असेल ..... मी विचार करत होतो....कालचा दिवस काही निराळाच होता .... अचानकपणे साहेब मला गुहागाव ला पाठवतात काय .....! गाडीत अनपेक्षितपणे आसमाँ  भेटते काय....!! आणि तिने सीट वर लिहिलेल्या कोड्याचं रहस्यभेद करून मला तिचा मोबाईल नंबर मिळतो काय......!!! अगदी शेरलॉक होम्सला होणार नाही त्याच्यापेक्षा कितीतरी पटीने आनंद मला ते नाजूकसं रहस्य उलघडल्यावर झाला होता . मोबाईल फोनचा शोध लावणाऱ्या शास्त्रज्ञाला मला कडकडून मिठी मारावीशी वाटली......तंत्रज्ञानाचा इतका चांगला उपयोग दुसरा कोणताच नसेल.....आता आपण कधीही तिला फोन किंवा मेसेज करू शकतो , ह्या विचाराने माझ्या मनात उत्सुकता आणि समाधान ह्याचं विचित्र मिश्रण तयार झालं.
पण कधीही का???.... आत्ताच करू कि फोन..... नको ....फोन नको..... ऑफिस मधून काय बोलणार? .... आणि तिच्याशी बोलताना भंबेरी उडते आपली ..... मग काय करूया??? मेसेज पाठवूया का? ?? .... येस... मेसेजच पाठवू ... माझ्या मनात द्वंद्व चालू होतं......खूप सारा विचार करून मी पहिला मेसेज टाईप केला ....
......... hi Aasma , kashi aahes?
... Makarand. माझं नाव पण लिहिलं खाली.... न जाणो.... तिने माझा नंबर सेव्ह केला असेल ., नसेल.... मेसेज लिहून झाला होता....मेसेज सेंड चे बटन दाबताना माझा सगळा जीव माझ्या अंगठ्यात गोळा झालाय असं वाटत होतं.... बटन दाबलं.... मेसेज गेला .... धनुष्यातून सुटलेला बाण..... आणि मोबाईल मधून गेलेला मेसेज.....ह्यात नक्कीच साम्य आहे, असं मला उगाचच वाटू लागलं . मी मोबाईल बाजूला ठेवला... आणि तिचं मोबाईल तिच्या आसपासच असू दे अशी प्रार्थना करीत डोळे मिटले...
--" काय रे, काय झालं ???   मघापासून बघतोय , टेन्शन आहे का काही ?? " आनंद विचारत होता.
-- " काही नाही रे ., सहजच .... " मी सारवासारव केल्यासारखं उत्तर दिलं... आनंद ने पुढे काही विचारलं नाही. तो आपलं काम करू लागला. आता प्रत्येक क्षण मला वर्षासारखा भासू लागला... मी खाली मान घालून काम करत होतो...पण माझे कान मात्र तो मेसेज टोन ऐकण्यासाठी आसुसले होते...... आणि इतक्यात तो वाजला...त्याला पूर्ण वाजुही न देता मी त्यावर झडप घातली.... मेसेज बघितला....
....... hi , . mi majet .....tumhi kase aahat ??? ......
चला , रिप्लाय तर आला...आणि माझी विचारपूस केलेली पाहून बरंही वाटलं....आता त्याला उत्तर द्यावंच लागेल.....
... mi pan majet.... baki , tu great aahes...
... mobile no. denyachi style aavadli.......
तिच्या ह्या बुद्धीचं कौतुक करावंच लागेल... ..म्हणून एक शिफारस करून टाकली...
..... tumhi pan great aahat...
...... mobile no. barobar olakhalat....
तिने माझीही स्तुती केली ..... मला , शाळेत प्रशस्तीपत्रक मिळाल्यावर होतो तसा आनंद झाला......
त्या नंतर आम्ही बराच वेळ मेसेज-- मेसेज खेळत बसलो..... तिला मेसेज फ्री होते बहुतेक.... माझा मेसेज तिला गेला कि लगेच तिचा मेसेज हजर. ! ... माझे मात्र प्रत्येक मेसेजगणिक ५० पैसे जात होते..... आतापर्यंत बरेच पैसे गेले असणार ... माझ्या व्यवहारी मनाने मला आठवण करून दिली..... संवाद साधण्याची  ही असली पद्धत भलतीच महाग पडत होती.....पण मस्त वाटत होतं..... काहीतरी वेगळं..... मेसेज सेंड केल्यापासून ते तिचा रिप्लाय येईपर्यंतचा कालावधी भलताच विचित्र !!...... वाट पाहायला लावणारा.!!!.....पण ते वाट पाहणं पण खूप छान होतं.... कधीही जास्त फोन किंवा मेसेज न येणारा माझा फोन आज अचानक ठणाणा कसं काय करतोय ?? असा प्रश्न ऑफिस मधल्या बऱ्याच जणांना पडला असावा......उम्या आणि आनंद तर माझ्याकडे संशयाने पहात होते....पण मी काही तिकडे जास्त लक्ष दिलं नाही .... माझं काम पण ह्या अजब खेळामुळे होत नव्हतं..... शेवटी मी ठरवलं..... आता तिला भेटण्याबद्दल विचारूया ....
..... aapan bhetuya ka kuthe tari ???.....
हा मेसेज मी पाठवला खरा .!!! ... पण मग मला भीती वाटायला लागली....बराच वेळ झाला, तिचा रिप्लाय पण आला नाही.... लगेचच हे विचारायला नको होतं......ती काय विचार करत असेल...?? आपण सहज ह्याला फोन नंबर दिला आणि हा लगेच भेटण्या बिटण्याच्या गोष्टी करायला लागला..... मनात हा विचार सुरु असतानाच मेसेज टोन वाजला ...
.... ho ,. bhetuya na......
..... udya sandhyakali... 6 la mandvila ... jamel na ???
हा मेसेज बघून लॉटरी लागल्यावर होतो तसा आनंद मला झाला ..... न जमण्याचा तर प्रश्नच नव्हता.....आनंदाच्या उकळ्या फुटणे हा वाक्प्रचार मी स्वतः अनुभवत होतो....... ऑफिस सुटायची वेळ पण झाली ..... सकाळी कामासाठी उघडलेली फाईल एकही शब्द न लिहिता मी बंद केली होती...........
.

Tuesday, June 21, 2011

....मांडवी.....

शनिवार आणि रविवार आमचा ठरलेला प्रोग्राम --- मांडवी ... तिथे एक सुंदरसा समुद्रकिनारा आहे आणि जेटी कि काय म्हणतात तो तसला प्रकार .....जेटीच एक टोक पाण्यात आतपर्यंत गेलेलं .....असं म्हणतात कि पूर्वी तिथे मोठी मोठी जहाजं लागायची .गेट वे ऑफ इंडिया सारखं इथेही ' गेट वे ऑफ सोनगिरी ' आहे आणि .मुंबईला चौपाटीवर भरते तशीच जत्राही ....चौपाटी म्हटली कि भेळपुरी आलीच ... मग नारळपाणी आणि मक्याची कणसेही जोडीला असतात . दोन चार घोडागाड्या , एक -दोन उंट उगाचच आपले फेऱ्या मारत असतात . मला आजपर्यंत कळलं नाही कि घोडागाडीत आणि त्या उंटाच्या पाठीवर बसून लोकांना काय मिळतं ? संध्याकाळी सूर्यास्त बघण्यासाठी भलतीच गर्दी होते जेटीवर... कुणी तो सूर्य डोळ्यात साठवून घेतंय ... कुणी कॅमेऱ्यात.... तर कुणी मोबाईल मधे .... खरंच , सूर्यास्त बघावा तो समुद्रकीनारीच !!! दुसऱ्या कोणत्याही ठिकाणाला त्याची सर येणार नाही. आल्याआल्या आम्ही नेहमी त्या जेटीच पाण्यात बुडलेल टोक गाठतो...समोर अथांग पसरलेला सागर ... अथकपणे घुसळत असलेलं पाणी ... त्याचा गर्जनासदृष्य होणारा आवाज... मधूनच दिसणारी एखादी होडी... लालबुंद होत जाणारा सूर्य ... आणि त्यामुळे क्षणाक्षणाला बदलत जाणारा आकाशाचा रंग ....हे सांर दृश्य अतिशय विलोभनीय आहे . जेटीच्या टोकावर गेल्यावर एक वेगळीच अनुभूती होते . समोर मुक्तहस्ताने कोणीतरी गुलाल उधळला आहे , आणि त्याचे मनोहारी प्रतिबिंब पाण्यावर पडलेले आहे . आता सूर्य पूर्णपणे बुडालेला होता , पण तरीही आपली छाप त्याने सभोवतालच्या आकाशावर सोडलेली होती. समोरच्या सोनदुर्गावर असलेल्या दिपगृहावरचा प्रकाश गोल गोल फिरू लागला , तो तसा फिरू लागला कि आपल्या प्रकाशाने सगळ्यांना आशीर्वादच देतोय असं वाटत . अंधार पडू लागला तसं सभोवतालचं पाणी भयानक वाटायला लागलं...असं वाटलं कि ह्या लाटा आता त्यांच्या हजार हातांनी आपल्याला आत खेचून घेतील .... एक सूर्य काय बुडाला , आजूबाजूचं वातावरण एकदमच बदलून गेलं,... आयुष्याचही असंच असेल का ? ... आपली जवळची व्यक्ती दूर गेल्यावर असाच अंधार दाटत असेल... सुर्यास्तामुळे बदललेल्या वातावरणाचा परिणाम आपल्या मनावरही होतोय हे माझ्या लक्षात आलं. ही तिथून निघायची खुण होती. ...आणि आमच्या मित्रांनाही आता निराळीच ओढ लागलेली दिसली. .... जेटीवर बरेच लोक संध्याकाळी जमतात... त्यात तरुण मुलांची संख्या जास्त.,! का ..? तर सुंदर सुंदर मुली येतात म्हणून ...आमचंही मांडवीला येण्याचं ते एक प्रमुख कारण आहे. आमचं म्हणजे उम्याच !!! .उम्या तर तिथे शिकारासारखा वावरतो, आपलं सावज शोधत...आणि बऱ्याचदा त्याला यश आलेलही आम्ही पाहिलं आहे ....आत्ताही तो समोरच्या एका आकाशी कलरचा ड्रेस घातलेल्या मुलीकडे एकटक पाहत होता.आणि ती मुलगीही त्याच्याकडे मधून मधून पाहत होती
-- " प्रगती आहे ...." मी हळूच उम्याच्या कानाजवळ जाऊन म्हणालो...त्यावर तो मिश्किलपणे हसला , आणि म्हणाला ," ती मुलगी फक्त ' टाईमपास' करतेय...."
-- " हे तू कशावरून म्हणतोस?? " उम्या लगेच निष्कर्षाप्रत आल्यामुळे मी आश्चर्याने त्याला विचारले...
_ " नीट बघ , मधून मधून ती घड्याळाकडे बघतेय... ती तिच्या बॉयफ्रेंड ची वाट पाहात आहे ...." उम्याने माझ्या शंकेचं निरसन केलं.
-- " पण बॉयफ्रेंडच कशावरून ?? मैत्रीणीचीही वाट बघत असेल..." आनंद ने आपली एक शंका उपस्थित केली .
--" नाही , १०० टक्के ती तिच्या बॉयफ्रेंडची वाट बघतेय...मैत्रिणीला भेटण्यासाठी एवढं सजून धजून कोणी येत नाही. ." उम्या त्याच्या निष्कर्षावर ठाम होता.
-- " हो का ?? मग ती तुझ्याकडे का पाहतेय एवढी ...? '' मी वाद घालण्याच्या उद्देशाने म्हणालो.
-- " अरे बाबा , काहीतरी टाईमपास नको का......' सेकंड ऑप्शन ' म्हणून पाहतेय. .." उम्या म्हणाला...पण आनंद आणि माझा त्यावर विश्वास बसला नाही . पण थोड्या वेळात उम्याच खरा ठरला... त्या मुलीचा बॉयफ्रेंड तिला भेटायला आला, आणि ते दोघे जेटीच्या टोकाकडे गेले ... आम्ही उम्याकडे ' तुस्सी ग्रेट हो ' अशा अर्थाने पाहू लागलो ... उम्याची मुलींच्या बाबतीतली ही निरीक्षणशक्ती आणि तर्कशक्ती पाहून आम्ही थक्क झालो होतो...
--" पण तुला वाईट नाही वाटलं तिला बॉयफ्रेंड आहे हे पाहून ?? " मी त्याला काळजीने विचारलं..
--" त्यात वाईट काय वाटायचं?? चलता है ..." उम्या बेफिकीरीने म्हणाला...
--" जाऊ दे उम्या .... वाईट वाटून घेऊ नकोस .... मी समजू शकतो तुझ्या भावना....." आनंद उम्याला चिडवण्याच्या उद्देशाने म्हणाला
--" पण माझा असा तर्क आहे कि ती मुलगी आपल्याला पटू शकते ...तिच्या वागण्यावरून मला असं वाटतंय ...." उम्या आत्मविश्वासाने सांगत होता ...
--" कसं काय? " आनंद ने उत्सुकतेने विचारले.
-- " . ते दोघे जेटीवरून थोड्या वेळात येतील परत ....माझा अभ्यास सांगतोय ,.येताना ती मुलगी माझ्याकडे परत बघेल " उम्याने भविष्य वर्तवले....
--" आणि नाही बघितलं तर ? आम्हाला पार्टी द्यायची तू..." आनंद उत्साहित होऊन म्हणाला...
_ " आणि बघितलं तर ?? तू देणार का आम्हाला पार्टी ??" उम्याने पलटवार केला .
--" हो देतो ना ... त्यात काय !!! '' आनंदनेही तयारी दाखवली...चला बर झालं ....आता ती मुलगी उम्याकडे बघो अगर न बघो माझी पार्टी मात्र फिक्स होती.....थोड्या वेळाने आम्ही विनय हॉटेल मधे गेलो .....मस्त चिकन तंदुरी आणि बिर्याणी हादडली .... त्यानंतर मसालापान पण खाल्लं..... उम्या तर आग्रह करत होता कि आईस्क्रीम पण खाऊ म्हणून , पण मीच नको म्हणून सांगितलं .......जेवणाचे आणि मसालापानाचे बिल बिचारा आनंद भरत होता......

Sunday, June 19, 2011

...आस्मा भाग -३ - mirror effect ...

-- "आस्मा तुझी तैय्यारी झाली का , चल जल्दी , निकलते है " भाभी मला विचारात होती.
-- '' हा... भाभी , बस २ मिनट ..." मी घाईघाईने म्हणाले . आम्हाला भाभी च्या माहेर गावी जायचे होते.... गुहागाव ला...मला तिथे जायला खूप आवडतं . निळाशार समुद्र... पांढरीशुभ्र वाळू... माडांची झाडे ... मधूनच दिसणारी एखादी होडी... किसी सपने जैसा .... माझं आणि भाभीच चांगलं पटतं . ती फार सुंदर आहे दिसायला .. आणि हुशार पण .. मला ती खूप मदत करते . फिरोज भैया पण चांगला आहे...पण जरा रागीट ...तो मस्कत ला असतो. ... ४-५ महिन्यांनी येतो तेव्हा आमच्या सगळ्यांसाठी मस्त मस्त गिफ्ट आणतो. पण भाभी आणि त्याचं जास्त पटत नसावं बहुतेक... बऱ्याच वेळा मी त्या दोघांना भांडताना बघितलं आहे . भाभी बिचारी जास्त काही बोलत नाही . पण त्या दिवशी ती खुश दिसत होती... माहेरी जाताना कोणती बाई खुश असणार नाही???? मी पण बऱ्याच दिवसांनी भाभी च्या गावाला जात होते..,. मला मस्त वाटत होतं. खरं तर लवकर निघणार होतो पण मलाच उशीर झाला सगळं आवरायला.... आम्हाला धावतच जाऊन गाडी पकडायला लागली... गाडीत चढल्यावर बसायला जागा शोधात असतानाच ' या आल्हा ' माझ्या काळजाचा ठोकाच चुकला. " तो " गाडीमधेच होता.. जरा मागच्या सीट वर बसलेला. .. ' .काय बर नाव त्याचं..?... हा ... मकरंद . पण तो आता माझ्याशी बोलला तर...?' मला एकदम भीती वाटायला लागली. भाभी मला सतरा प्रश्न विचारेल... कोण आहे ? काय करतो ? तुझी आणि त्याची ओळख कशी ? वगैरे वगैरे... तो माझ्याकडे बघत होता पण मी त्याच्याकडे बघायचं टाळलच... पण त्याला कळण गरजेचं होतं कि मी का बोलत नाही म्हणून मी भाभी ला हाक मारली " भाभी इधर बैठते है... " मी भाभी ला आत बसायला दिलं... मी बसताना सहज त्याच्याकडे पाहिलं तर तो बाहेर बघत होता. ' तो रागावला वाटतं.... मी त्याला ओळख दाखवली नाही म्हणून .....' मला कसतरीच वाटत होता. ' तो काय विचार करत असेल ?? कि मी हिला एवढ वाचवलं.. आणि ही आता ओळख पण दाखवत नाही...?..' मी विचार करत होते. खरं मला तर त्या दिवसापासून तो आवडायला लागला होता. मधे एकदा तो भेटला पण होता तो . एकदम साधा वाटला मला ... सच्चा ...दिलसे साफ .....माझ्याशी बोलायला पण घाबरत होता तो .... मी परत एकदा सहज मागे पाहिलं , आता तो माझ्याकडेच पाहत होता... आणि थोडासा हसला देखील...' चला, बर झालं , त्याला कळलं असेल कि माझ्याबरोबर कोणीतरी आहे म्हणून.' मी असा विचार करत असतानाच भाभी चा आवाज आला..
-- '' क्या हुआ आस्मा ? तू चूप क्यू है? काय झालं ? "
-- " नै भाभी. ऐसेही ..." मी काहीतरी बोलायचं म्हणून बोलले.
--" तुझं लक्ष नाही मघापासून. कसला तरी विचार करतेयस " भाभी ने माझ्या वागण्यातला फरक बरोबर ओळखला होता .
-- " नै भाभी ... खूप दिवस झाले आपण गुहागाव ला जाऊन ... त्याचाच विचार करतेय..." मी आपलं ठोकून दिलं .. पण मला हे खोट सांगताना खराब वाटत होतं.
-- " हां .... बराबर है ... मला पण जाऊन खूप दिवस झाले... अम्मी वाट बघत असेल ..." भाभी हे बोलत असताना मी तिच्याकडे पाहिलं... ती स्वप्नात असल्यासारखी बोलत होती.... तिला तिच्या घराची आठवण येत होती बहुतेक..... त्यानंतर मात्र ती काही बोलली नाही. नुसती शांत पणे बाहेर बघत राहिली. मी परत एकदा मागे वळून पहिले... मकरंद माझ्याकडेच पाहत होता. मला बर वाटलं...' आज आपण कसे काय भेटलो?? कदाचित तो भेटणार असेल म्हणून मला उशीर झाला सगळं आवरायला ...' मी आपले काहीतरी अंदाज मनाशी बांधत बसले . ' पण आता आपण परत कधी भेटणार??? आज चुकून भेटलो...पण पुढचं काही माहित नाही...' ह्या विचाराने मला एकदम अस्वस्थ वाटू लागले... मला त्याला परत भेटायचं होतं. ' परत भेटण्यासाठी आपल्याला त्याच्याशी बोलाव लागणार... आणि आता तर बोलता येणार नाही...', काय करू ?? ' मला काहीच सुचत नव्हत.... . अचानक मला एक आयडिया सुचली. मी भाभी कडे पाहिलं तर तीला झोप लागली होती. . . मी पर्स मधून पेन काढला आणि माझा मोबाईल नंबर पुढच्या सीट वर लिहिला... दुसऱ्या कुणाला कळू नये म्हणून मी ५-५ च्या ग्रुप मधे आकडे लिहिले. आणि माझ्या नावाचा A तिथे काढला... ' त्याला हे कळायला पाहिजे , नाही तर मग काही फायदा नाही...' मी मनात विचार करत होते. मी मागे बघितलं तो पाहत होता बहुतेक मी काय लिहिलंय ते... नशीब....मी मनात देवाचे आभार मानले... तोपर्यंत आमचा stop आला. मी त्याच्याकडे न पाहताच उतरले उगाच भाभी ला शक यायचा . भाभी च्या घरी आले ... भाभी ची अम्मी तर भाभी ला बघून रडायलाच लागली... भाभीही रडू लागली... मग मला पण डोळ्यात थोडं पाणी आलं. भाभी च्या अम्मी ने आम्हाला बसायला दिलं.... आणि चहा दिला. भाभिच्या अम्मी ने माझी पण विचारपूस केली... .' बराच वेळ झाला आम्ही गाडीतून उतरून... त्याला नंबर कळला असेल न???? तो नंबर दुसऱ्या कुणाला मिळाला तर ???' मला एकदम भीती वाटायला लागली.... 'शिट आस्मा ये तुने क्या किया.... इतकी घाई करायला नको होती ' मला राहून राहून काळजी वाटायला लागली ... इतक्यात मेसेज टोन वाजला... मेसेज होता THIS IS MAKARAND .....' या खुदा ' माझा जीव भांड्यात पडला...मला खरं तर खूप आनंद झाला होता. आता त्याच्याशी हवं तेव्हा बोलता येणार होतं ' शाबाश आस्मा !!! ' मी स्वतावरच जाम खुश झाले . ' पण त्याने इतका वेळ का लावला रिप्लाय द्यायला ?? मला घाबरवण्यासाठी?? आता मी पण घाबरवते त्याला....' मी पण बऱ्याच वेळाने रिप्लाय दिला... मला नक्की माहित आहे ... माझा रिप्लाय मिळेपर्यंत घाबरलेलाच असेल तो .... बेचारा !!!

Sunday, June 12, 2011

..... आसमाँ ... भाग - ३


-- " मोहिते साहेब , साहेबांनी आत बोलावलंय."  शिपाई, शिगवण मला सांगत होता .
-- '' काय काम आहे ? '' मी सहज त्याला विचारलं .
-- '' मला काय माहित? '' शिगवण ने खांदे उडवले. आत गेल्यावर साहेबांनी बसायला सांगितलं . मी बसलो . ' बसायला सांगितलं म्हणजे नक्की काहीतरी मोठं काम असणार... ' मी विचार करत होतो .
-- " मोहिते , तुम्हाला गुहागाव माहिती आहे का ?" साहेबांनी प्रश्न केला. ' अरे देवा म्हणजे गुहागावला जायला लागणार कि काय? ' मी मनात विचार केला
-- " नाही साहेब.. कुठे आहे ते ? " मी साळसूदपणे विचारलं .
-- " अहो तुम्हाला गुहागाव माहित नाही ?? " साहेब आश्चर्य चकित झालेले दिसले. " ठीक आहे " म्हणत त्यांनी बेल वाजवली . ' चला बर झालं...एवढ्या लांब जायचा त्रास वाचला ' मी मनात हा विचार करत असतानाच शिगवण आत आला.
-- " अं... शिगवण , मोहितेंना जरा गुहागावला कसं जायचं ते सांगा , आणि मोहिते , तुम्हाला आत्ताच निघावं लागणार आहे. ह्या काही खूप महत्वाच्या फाईल्स आहेत त्या गुहागावच्या आपल्या ऑफिस मधल्या फक्त सामंत साहेबांनाच द्यायच्या." साहेब मला सांगत होते. ' आयला मरण काही चुकत नाही ' खरं तर मला जायला काही अडचण नव्हती . सकाळी लवकर सांगितलं असतं तर मी आनंदाने गेलो असतो. एस. टी. ने ३-४ तास लागतात तिथे जायला. आणि संध्याकाळी परत यायला गाड्याही जास्त नाहीत . हाल होतात जीवाचे !...
-- " अं .... साहेब, जायलाच लागणार का?.... म्हणजे , सामंत साहेब नसले तर?? " मी आपला शेवटचा प्रयत्न करून पाहिला.
-- '' मी आत्ताच बोललोय त्यांच्याशी फोन वर ... आहेत ते ...तुम्ही निघा आता लवकर ... " साहेबांनी मला पिटाळंलच ... ' आयला ह्या साहेबाच्या , ह्याला दुसरं कोणी भेटला नाही वाटत. चला मकरंद साहेब , कामाला लागा'   म्हणत मी बाहेर आलो. उम्या माझ्याकडे बघत हसत होता. त्याने बहुतेक ऐकलं होतं सगळं . मी हताश पणे त्या फाईल उचलल्या . शिगवण मला सांगत होता कसं जायचं ते .... मला माहित होतं तरी ऐकत होतो. ' साला मीच कसं काय दिसतो ह्याला... आता फाईल पोहोचवणं काय माझं काम आहे ?? शिपाई मेलेत काय? ' असा विचार करत मी बस स्थानकात पोहोचलो. .... माझ्या नशिबाने गुहागाव बस लागलेलीच होती .. आणि त्यात जास्त गर्दी पण नव्हती . मी मस्त खिडकी पकडून बसलो. ' जाऊ दे च्या आयला, ऑफिस मध्ये खर्डेघाशी करण्यापेक्षा हे बर आहे . फिरायला तरी मिळेल ' असा सकारात्मक विचार डोक्यात आल्यावर मला जरा बर वाटलं . गाडी सुटायला अजून थोडा वेळ होता. अर्धी गाडी भरली होती. मी एखादा चांगला चेहरा दिसतोय का ते पाहत होतो. २-३ कॉलेज च्या मुली गाडीत चढल्या. चांगल्या होत्या दिसायला . माझ्या बाजूची सीट रिकामीच होती ... ह्यातली एखादी सुंदर तरुणी बाजूला बसली तर ... असा विचार करत असताना त्या तिघी जवळ आल्या आणि मला ओलांडून, मागे जाऊन बसल्या . ' छ्या......नेहमीप्रमाणे .... नशिबच खराब आपलं. ' गाडीत प्रवास करताना कधीही एखादी गौरांगना अथवा सुंदर तरुणी माझ्या बाजूला बसल्याचं मला आठवत नाही... आमच्या बाजूला बसणार कोण ? तर .... एखादा खोकून खोकून बेजार झालेला म्हातारा ...., खांद्यावर डुलक्या घेणारा एखादा माणूस ... नाईतर उलट्या करणारी लहान पोरे.... ' इथून पुढे चांगल्या अपेक्षा करायच्या नाहीत. आता एखादा म्हाताराच येऊ दे बाजूला बसायला... ' मी माझ्या मनाची समजूत घातली.... आणि माझी ती इच्छाही लवकर पूर्ण झाली . एक आजोबा गाडीत चढले ... सगळ्या खिडक्यांवर त्यांनी एकदा नजर टाकली... आणि थोड्या निराशेने माझ्याच बाजूला येऊन बसले. ' धन्यवाद देवा' , ह्या असल्या इच्छा लगेच पूर्ण होतात. मी खिडकीबाहेर बघू लागलो. त्या आजोबांना बहुतेक १ सीटची जागा कमी पडत होती. " अहो, जरा आत सरका ना...ती पिशवी कशाला ठेवली खिडकीपाशी?? सरका जरा...." आजोबा बहुतेक आजींशी भांडून आले असावेत , ते माझ्यावर खेकसले.आणि मला अगदी खेटूनच बसले. ' काय साला वैताग आहे....' कंडक्टर ने बेल दिल्यावर गाडी सुरु झाली. थंड वारा चेहऱ्यावर आल्यावर जरा बर वाटलं. ' आता काय ? झोपून जाऊ ... आजोबांशी काय गप्पा मारायच्या ? ' मी मनात म्हणत असतानाच गाडी एका stop वर थांबली . दोन स्त्रिया गाडीत चढल्या . पहिली बाई जी गाडीत चढली , मी तर तिच्याकडे बघतच राहिलो . इतका गोरा वर्ण मी यापूर्वी कधी पाहिला नव्हता. तिने बुरखा घातलेला होता . पण त्यातूनही तिचा कमनीय देह दिसत होता. मी थोडं आजूबाजूला पाहिलं तर गाडीतला समस्त पुरुषवर्ग माझं अनुकरण करत असलेला मला दिसला. तिच्या मागे सहज माझं लक्ष गेलं. तर दुसरं आश्चर्य माझी वाट पाहत होतं. ' आसमाँ  आहे का ही??? अरे हो.. तीच आहे ...' मला इतका आनंद झाला म्हणून सांगू !  त्या समोरच्या सौंदर्यवतीहून माझं लक्षच उडालं. तिला मी दिसावा म्हणून जरा ताठ बसलो. त्या दोघी जवळ येत होत्या. आसमाँ  ने माझ्याकडे बघितलं, पण न बघितल्यासारखा केलं. ' अरे हे काय? ही अशी काय वागते आहे ?' माझं मन एकदम खट्टू झालं. ' नेकी कर, और दर्या में डाल ', ' पण मी तर तिलाच 'दर्यातून' बाहेर काढलं आहे' , जाऊ द्या मकरंदराव आज तुमचा दिवसच खराब आहे.' मी नैराश्येने एकदा खिडकी बाहेर बघितलं.
-- '' भाभी, इधर बैठते है..." ती तिच्या समोरच्या त्या सौंदर्यवतीला उद्देशून म्हणाली. आणि आसमाँ  आणि तिची भाभी माझ्या समोर , बाजूच्या रांगेत बसल्या . त्या माझ्या तिरप्या दिशेत बसल्या होत्या . तिची भाभी आत आणि ती बाहेर बसल्याने मला ती बरोब्बर दिसत होती. ' अच्छा.... तिच्याबरोबर तिची भाभी असल्याने तिने ओळख दाखवली नाही तर....' ह्या विचाराने मला जरा हायसं वाटलं. थोडा वेळ गेल्यावर आसमाँने मागे शोधक नजरेने पाहिल्यासारखं केलं आणि माझ्याकडे एक कटाक्ष टाकला.   ' thank god ' मी मनातल्या मनात देवाचे आभार मानले... मी तर तिच्याकडेच बघत होतो. तिने पाहिल्यावर मी पण समजुतीने मान हलवली . आता मला कशाचाही त्रास जाणवत नव्हता.. ना रस्त्यातल्या खड्यांचा , ना थडथडनाऱ्या गाडीचा , ना गाडीतल्या गर्दीचा , ना मला खेटून बसलेल्या आजोबांचा .... थोड्या थोड्या वेळाने आसमाँ  मागे पाहून मला संजीवनी देत होती. मस्त वाटत होतं. वाटलं , हा प्रवास असाच चालू राहावा जगाच्या अंतापर्यंत... आसमाँ  तिच्या भाभीशी बोलत होती... नंतर त्या बोलायचं थांबल्या. तिच्या भाभीला झोप लागली होती बहुतेक .... काही वेळाने आसमाँने तिच्या पर्स मधून पेन काढलं... आणि पुढच्या सीट वर काहीतरी लिहू लागली...ती काय लिहितेय हे पाहण्यासाठी मी जरा मान वाकडी करून पाहू लागलो, आणि माझं  डोकं शेजारच्या आजोबांना लागलं. आजोबांनी त्रासिकपणे माझ्याकडे पाहिलं... मी ओशाळलेपणाने त्यांची माफी मागितली. ' काय कटकट आहे ह्या म्हाताऱ्याची... जरा हलू देत नाही... ' पण तो विचार झटकून मी पुन्हा तिने काय लिहिलंय ह्याचं निरीक्षण करू लागलो. मला त्याचा काही बोध होईना... सगळं लिहून झाल्यावर तिने हळूच मागे पाहिलं आणि पेनाने लिहिल्याच्या ठिकाणी खुण केली... मला कळलं कि ते माझ्यासाठी काहीतरी आहे म्हणून.... आणखी थोडं वेळ गेला आणि नंतर त्या उतरण्यासाठी निघाल्या . पण जाताना आसमाँने मागे वळून पाहिलं नाही... .मी झटकन माझ्या जागेवरून उठलो आणि आस्मा बसलेल्या जागेवर जाऊन बसलो. पाहिलं तर इंग्रजी मधलं A हे कॅपिटल अक्षर आणि पुढे काही आकडे होते... ५ आकडे वर आणि ५ आकडे खाली... ' आयला हे काय आहे ? ' मग माझ्या डोक्यात हजारो दिव्यांचा प्रकाश पडला... A म्हणजे आस्मा आणि पुढे लिहीलेला तिचा मोबाईल नंबर.. येस्स ....लवकर कळू नये म्हणून तिने ५-५ च्या गटात आकडे लिहिले होते. ' वा... हुशार आहे पोरगी ....' मला जाम आनंद झाला होता . तो नंबर मी माझ्या मोबाईल मध्ये सेव्ह केला आणि खबरदारीचा उपाय म्हणून सीट वरचा नंबर खोडून टाकला... तोपर्यंत गुहागाव ही आलं. मी त्या फायली सुखरूप पणे सामंत साहेबांना दिल्या ...माझं काम संपलं होतं... पण आता मला निराळ्याच चिंतेने ग्रासलं ...' हा नंबर तिचाच असेल कश्यावरून ??? तिच्या भाभीचा असेल तर?'... नाही , ती असा मूर्खपणा करणार नाही.... काय करूया आता ?? बराच वेळ विचार केल्यानंतर मी त्या नंबर वर एक मेसेज पाठवला ' this is Makarandh '. आणि रिप्लायची आतुरतेने वाट पाहू लागलो... १० मिनिटे झाली , २० मिनिटे झाली तरी रिप्लाय नाही.... ' अरे देवा .... मेसेज पाठवण्यात आपण घाई तर केली नाही ना...??'  मला जाम भीती वाटायला लागली. इतक्यात मेसेज टोन वाजला ... घाबरत घाबरत मी तो पाहिला.... लिहिलं होतं... THANK GOD ..... this is Aasma .....

Wednesday, June 8, 2011

संध्याबाईंची शिकवणी


ऑफिस मधून दमून भागून संध्याकाळी ७ वाजता आम्ही तिघेही घरी आलो. आज महिना अखेर असल्याने भरपूर काम होतं ,.त्यामुळे तिघेही जाम वैतागलो होतो. उम्या तर उघडाबंब होऊन फरशीवर आडवा झाला होता.त्याच्या हातात TV चा रिमोट होता . समोर TV पाहताना रिमोट वर त्याचा फक्त अंगठा चाले. रिमोट ची त्याच्या हाताला इतकी सवय झाली होती कि तो पाहिजे ते चानेल बरोबर लावत होता .. .कधी . ५७ ,कधी २४ .... कधी १८ . ऑफिस मधून आल्यावर आनंद नेहमीप्रमाणे अंघोळीला गेला .मी आपलं उम्या जे चानेल सेकांदापेक्षाही कमी वेळेत पाहून बदलत होता, ते निमुटपणे बघत होतो. शेवटी एका गाण्याच्या चानेल वर तो थांबला . कदाचित ते गाणं त्याच्या आवडीच असल्याने तो ते बघत बसला..... इतक्यात दारावरची बेल वाजली. ' आता ह्यावेळेला कोण तडमडलय ?' हा विचार आमच्या दोघांच्याही मनात आला. मी कंटाळवाण्या नजरेनेच उम्याला ' दार उघड' असं खुणावलं . उम्याही महाद्काष्टाने उठला... पिन होल मधून बघितलं आणि तो उडालाच ., इकडे तिकडे पळापळ करायला लागला.
-- '' अरे काय झालं ? कोण आहे ?'' मला तर भीती वाटली कि आमचा ऑफिसचा साहेबच आला कि काय? परत काहीतरी काम लागणार....
-- '' अरे उठ उठ .. कपडे घाल... माझा टी शर्ट कुठे आहे ?'' उम्या घाई घाईत बोलत होता. आता तर माझी खात्रीच पटली कि ऑफिस मधलच कोणीतरी ह्या वेळी तडमडलय म्हणून ....उम्याने थोडासा पसारा आवरल्यासारखं केलं .मी पण शर्ट घातला... आणि दरवाज्यापलीकडे कोण असेल ह्याचा विचार करीत उभा राहिलो. उम्याने दार उघडले - तर समोर साक्षात संध्याबाई उभ्या होत्या . चेहऱ्यावर तोच पावडर लावल्याने झालेला करडा रंग. आणि दातांची खिडकी दाखवत संध्या उभी होती. ... ऑफिसचाच काय पण हेडऑफिस चा साहेब जरी आला असता तरी चालल असतं, पण हि बया नको रे बाबा ....
-- '' तुम्हाला डिस्टर्ब तर नाही ना केलं? '' संध्या चेहऱ्यावर स्मित हास्य करीत विचारात होती .
-- '' अरे, नाही आम्ही TV च बघत होतो. ये ना , आत ये. '' उम्याने तिला आत यायला सांगितलं ... आणि दरवाजा मग मुद्दामच उघडा ठेवला.... संध्याच्या हातात कसलीही वही दिसत होती.
-- '' बस ना.... तू इकडे कशी काय? '' मी काहीतरी विचारायचं म्हणून विचारलं ...
-- '' तुमचा गायडन्स घ्यायला आलेय ...MPSC चा अभ्यास कसा करायचा ते... तुम्ही करता ना अभ्यास??? '' ती आमच्या दोघांकडे पाहत म्हणाली . संकटे हि कधी आपल्याला सांगून येत नाहीत हेच खरं !! आता ह्या संकटावर मात करता येणार नव्हती . पण त्यापासून दूर पाळता येणं शक्य होतं.पण आता सुटका करायची म्हणजे कुणाचा तरी बळी देणं गरजेचं होतं. मी उम्याकडे पाहिलं तर तोही असाच काहीतरी विचार करतोय असं मला वाटलं ...त्याच वेळी आनंद च्या अनुपस्थितीचा आम्ही फायदा उचलला.....
-- '' नाही, आम्ही नाही करत अभ्यास ... आमचा तिसरा पार्टनर आहे , आनंद ... तो करतो अभ्यास.... तो मुंबईला क्लास्सेस मध्ये शिक्वयचाही.... '' उम्याने आमच्यावर येऊ पाहणार संकट आनंद वर ढकलून दिलं.
-- ''तो MPSC ची प्रि परीक्षा पण पास झाला आहे . तो तुला चांगला गायडन्स करेल ...'' उम्याने लावलेल्या आगीत मीहि थोडं तेल ओतलं ...
-- ''अरे वा.. हो का ? पण ते दिसत नाहीत... कुठे बाहेर गेले आहेत का? " संध्याने विचारणा केली.
-- '' नाही , तो वॉश घेतोय .... स्वच्छतेची त्याला भारी आवड.. कधी कधी ३-३ वेळाही अंघोळ करतो....'' उम्या त्याच्या मूळ स्वभावावर आला कि काहीही बडबडतो .... त्याच्या त्या पाणचट विनोदावर संध्या बाईंनी पुन्हा आम्हाला त्या ' खिडकीचं' दर्शन घडवलं. इतक्यात आनंद कमरेला टॉवेल लावून बाथरूम मधून बाहेर आला. त्याला बहुतेक माहित नव्हतं कि बाहेर कोण आलं आहे ते ,.त्यामूळे तो बिनधास्त बाहेर आला. संध्याला पाहून जोरात भूत पहिल्यासारखा ओरडला आणि आतल्या खोलीत पळाला . संध्याने त्याच्या त्या अर्धनग्न शरीराकडे पाहिलं आणि भलतीच लाजली . उम्या मिश्कील पणे माझ्याकडे बघत हसत होता.
-- " बघ, मी म्हटलं नव्हतं ??? भलताच स्वच्छंदी माणूस ..." उम्या संध्याकडे बघत म्हणाला. . ' स्वच्छता राखणारा' म्हणजे ''स्वच्छंदी'' हा मराठी भाषेतला नवीनच शब्दार्थाचा प्रकार मला उम्याच्या तोंडून ऐकायला मिळाला. संध्याबाईं लाजत हसल्या ...आता ह्या उम्याला काय बोलणार ...
आनंद आतल्या खोलीत गेला होता त्याला बराच वेळ झाला. त्याला इतका वेळ का लागतोय हे पाहण्यासाठी मी आत गेलो , तर हा आतच बसलेला ...
-- '' अरे आत काय करतोयस? ती संध्या आली आहे तुला भेटायला....'' खरं तर मला हे सांगताना हसायला येत होतं...पण मी तसं चेहऱ्यावर दाखवलं नाही..
-- '' मला??? मला कशाला?? मी नाही म्हणून सांग....'' आनंद वैतागून म्हणाला .
-- ''अरे सांग काय शाण्या ..?? मघाशी जोरात ओरडून तूच आत पळालास ना?? तिने बघितलं तुझ्याकडे .. आणि तुझ्या अर्धनग्न शरीराकडे..'' ..मला आता हसायला यायला लागलं
-- '' च्या आयला त्या बयेचं माझ्याकडे काय काम आहे?. ''
-- ''मला काय माहित ?? तूच विचार , चल ती बाहेर वाट पाहतेय..." मी आनंदला हाताने खेचत म्हणालो
--'' साल्यांनो , तुम्ही दोघांनी काहीतरी किडेगिरी केलेली दिसतेय ... मला लटकवलत तुम्ही ...'' आनंद माझ्याकडे संशयाने बघत म्हणाला ... आणि खाटीकच्या मागून चालणाऱ्या बकऱ्यासारखा हळूहळू माझ्या मागे चालत बाहेर आला.
तो बाहेर आलेला पाहून संध्याने स्मितहास्य केलं . आनंदलाही मग खोट खोट हसायला लागलं.
--'' hi ..''..संध्या म्हणाली
--'' hi .''...आनंदहि म्हणाला... ' हाय.....' मी मनातल्या मनात म्हणालो.
-- '' माझ्याकडे काय काम होतं तुझं? " आनंद तुटकपणे म्हणाला.
-- '' तुमचा गायडन्स घ्यायला आलेय ...MPSC चा अभ्यास कसा करायचा ते...हे सांगत होते कि तुम्ही क्लास्सेस घेत होतात आणि MPSC ची प्रि परीक्षाही पास झालात ... '' संध्या आमच्याकडे बघत म्हणाली. आनंद ने १ थंड कटाक्ष आमच्याकडे टाकला.
-- संध्या , तू आणि आनंद इथे बसा... मला आणि मकरंद ला जरा ऑफिस चा काम आहे ... आम्ही आतल्या खोलीत बसतो. .... OK ?'' उम्या आणि मी तिथून आत सटकलो . थोडं वेळ शांततेत गेला . नंतर आम्हाला त्यांचा आवाज स्पष्टपणे ऐकायला यायला लागला.
-- '' तुम्ही कोणत्या क्लास मध्ये शिकवत होतात मुंबईला? "-- संध्या
-- '' मी ? मी नाही ? Actually माझ्या मित्राचा क्लास होता . मी तिथे कधी कधी लेक्चर्स घ्यायचो .''
--'' वॉव.. तुमचे मित्र म्हणाले कि तुम्ही बऱ्याच परीक्षा पास झालात म्हणून... " बिचारी संध्या काहीतरी विचारायचं म्हणून विचारात होती.
-- '' .हो पास झालोय ... पण मी एकटा नाही... ते दोघे पण पास झाले आहेत... '' आनंद आम्हाला असंच सोडणार नव्हता.
-- अय्या हो ?? .... पण ते बोलले नाहीत.... " संध्याने आश्चर्याने विचारलं
--'' अगं . खरतर माझ्यापेक्षा त्या दोघांना जास्त मार्क आहेत. ... " आनंद आता पेटला होता.... आम्ही आतून हे सगळं ऐकत होतो .. आपण सोडलेला बूमरांग आपल्यावरच येऊन आदळणार कि काय? आता लवकरात लवकर काहीतरी कृती व्हायला हवी होती नाहीतर आमचं काही खरं नव्हतं. इतक्यात उम्याच्या सुपीक डोक्यातून १ कल्पना निघाली . त्याने १ गणिताचं पुस्तक काढलं आणि तसाच बाहेर गेला . मीही त्याच्या मागोमाग बाहेर गेलो. मी जर बाहेर गेलो नसतो तर त्या दोघांनी मिळून मलाच मास्तर म्हणून लटकवायला कमी केलं नसतं....
--'' अरे आनंद ... जरा हे गणित कसं सोडवायचं ते सांग ना....'' उम्या त्याला म्हणाला . आनंदने ते पुस्तक जरा रागातच घेतलं , आणि पाहिलं, . ते इतकं फालतू गणित होतं कि पाचवीच्या मुलाने पण सोडवलं असतं... पण आम्हाला वेळ मारून न्यायची होती . उम्याने चांगलीच शक्कल लढवली होती.
-- '' तुम्ही आत जा ... तुम्हाला नंतर सांगतो मी...." आनंद आमच्याकडे ' बघून घेतो तुम्हाला ' अशा अर्थाने बोलला
--'' बघितलस ... आनंदला सगळ येतं ... फारच हुशार आहे तो... '' उम्या संध्याकडे पाहून म्हणाला.
-- '' आम्हाला काही अडलं कि आम्ही त्यालाच विचारतो. " मीही त्याच्या सरणावर १ लाकूड टाकले. संध्या आनंद कडे ' अरे वा ' असं चेहरा करून पाहू लागली....
-- " तुमचं चालू दे....सॉरी हा आनंद , तुला डिस्टर्ब केलं.." . मी त्याला म्हणालो...
आता आनंद पक्का ' मास्तर ' झाला होता.

Sunday, June 5, 2011

....आसमाँ .... भाग -२ ....

                  नाष्टा करण्यासाठी संध्याकाळी बाहेर पडलो. पाकिटात बघितलं तर फक्त १० रुपयाची नोट ...चला आता ATM पर्यंत चालत जावं लागणार . आमच्या बँकेचं ATM बराच लांब म्हणजे वाळनाक्यावर ... संध्याकाळी हनुमान मंदिर परिसरात चांगल्या मुली दिसतात . मी इकडे तिकडे न्याहाळत चाललो होतो. ATM पाशी गेल्यावर बघतो तर ५-६ जण त्या रांगेत उभे ... सगळ्यांचे पैसे आजच संपावेत ??? असा विचार करत मीही त्या रांगेत उभा राहिलो. पूर्वी त्या बँकेत रांगा लावायला लागायच्या आता ATM समोर रांगा लावाव्या लागतात ' साला कितीही सोई सुविधा तयार करा, रांग काही चुकत नाही' . काही काही माणसं मुद्दाम त्या ATM मशीन शी खेळत होती तर काहीना पैसे कसे काढायचे ते कळत नव्हत . शेवटी कसातरी माझा नंबर आला. पुढचा माणूस पैसे काढत होता . मी पाठच्या खिशातल्या पाकिटातून ATM कार्ड काढलं तोच माझ्या मागे काळे कपडे घातलेलं कुणीतरी उभं आहे असं जाणवलं. मी सहज मागे पाहिलं तर काळ्या बुरख्यामध्ये १ मुलगी उभी होती. अरे देवा !! हि तर आसमाँ  !! माझा हृदय जोराने धडाडल. त्या जेटीवरच्या प्रसंगानंतर मी तिला शोधण्याचा किती प्रयत्न केला . !!! आणि आज अचानक ध्यानीमनी नसताना ती दत्त म्हणून समोर ( कि पाठी ?) उभी होती. ATM मध्ये गेलेल्या माणसाने पैसे काढले आणि तो बाहेर येऊ लागला. मी आत गेलो . मला काही सुचत नव्हतं . मी किती पैसे काढले , माझं मलाच कळले नाही. पैसे काढून बाहेर आलो. ती माझ्या समोर उभी होती. माझी आणि तिची नजरानजर झाली. तिनेही मला ओळखलं , निदान तिच्या डोळ्यातल्या बदललेल्या भावांवरून मला ते लगेच कळलं. ती काही बोलणार इतक्यात मी मान वळवली आणि चालू लागलो. ' मूर्खा काय करतोयस ?? थांब आणि बोल.' माझं १ मन सांगत होतं तरी पाय थांबले नाहीत .  मी तसाच पुढे निघालो. ' १ नंबर चा गाढव आहेस , चांगला चान्स सोडलास, निदान स्माईल तरी द्यायची होतीस , तू काहीच करू शकत नाहीस, मूर्ख ....' मी स्वतालाच दोष देत तसाच पुढे निघालो. मला माझा स्वताचाच खूप राग येत होता. पण काय करणार, वेळ निघून गेली होती. आता ती परत कशी काय भेटणार?? शेवटी मी वैतागून 'गोकुळ' मध्ये गेलो. आणि १ चहा सांगितला. मला कळत नव्हतं कि मी असं का वागलो ते . मी खरंच खूप गोंधळून गेलो होतो. मी मनातल्या मनात स्वताला इतक्या शिव्या दिल्या होत्या कि त्यामुळे माझ्या अंगातली शक्ती नाहीशी झाल्यासारखी वाटत होती. मी हताशपणे समोरच्या रस्त्याकडे पाहत बसलो. शून्य नजरेने..... गाड्या, माणसे येत जात होती.... अचानक १ आकृती मला ओळखीची वाटली. मला माझ्या डोळ्यांवर विश्वास बसत नव्हता अरे हो तीच !! आस्मा ! ती एकटी रस्त्याच्या पलीकडच्या बाजूने चालत होती. मी यांत्रिक पणे उभं राहिलो. " सचिन, चहा ठेव , मी आलोच थोड्या वेळात "
-- " पण चहा तयार आहे साहेब."
-- ठेव रे, मी आलोच ५ मिनटात. "
गोकुळ मधून बाहेर पडलो . माझी नजर तिच्यावरच खिळली होती. ती स्टेडीयम च्या रस्त्याने पुढे चालली होती. त्या रस्त्याला १ समांतर रस्ता जात होता. आणि त्या २ समांतर रस्त्यांना जोडणारा रस्ता पुढे होता. ' मक्या, तुला देवाने आणखी १ संधी दिली आहे.' मी वेड्यासारखा त्या दुसऱ्या रस्त्याने धावत सुटलो. माझ्या अंगात वेगळीच शक्ती संचारल्यासारख मला वाटलं .वाटेत येणाऱ्यांना मी चुकवत जोरात पळत होतो. त्या समांतर रस्तांना जोडणारा रस्ता लागला. धावल्याने मला धाप लागली होती. जोरजोरात श्वास घेऊन मी माझा श्वास सारखा केला, जेणेकरून मी धावत आलो आहे हे तिला कळू नये. आणखी १ उजवे वळण आणि ती बरोब्बर माझ्या समोर येणार होती. मी शांतपणे चालू लागलो. ते उजवे वळण घेतल, रस्ता क्रॉस केला, पाहिलं तर ती समोरून येताना दिसली . तिने मला पाहिलं , मी तर आता तिच्याकडेच बघत येत होतो. तिच्यातलं आणि माझ्यातलं अंतर क्षणाक्षणाला कमी होत होतं. २० फुट ... १० फुट.... ५ फुट ... कम ऑन मक्या बोल .....असं मी मनाशी म्हणत असतानाच समोरून आवाज आला.
--- "अरे आप यहा ?? ''
--- '' हां ss  ... इथेच जात राहा था.....'' दोन भाषांची मिसळ झाली हे मला कळलं. मी पुरताच गोंधळून गेलो होतो. खरं तर मीच बोलायला सुरुवात करणार होतो . चालता चालता मी मनात पाहिलं वाक्य पण पाठ करून ठेवला होतं पण तिनेच सुरुवात केल्याने माझा गोंधळ उडाला. माझ्या ह्या उत्तरावर ती गोड हसली ... मला फेंगशुईच्या , दरवाज्याजवळ लावलेल्या , आणि वारा आल्यावर होणाऱ्या नळ्यांच्या त्या किणकिणाटासारखा भास झाला.
--- '' ' त्या ' दिवसापासून तुम्ही तर दिसलाच नाहीत ... मला तुम्हाला नीट thank you. पण म्हणता नाही आलं. '' मघाशी झालेल्या गोंधळामुळेच कि काय , तिने सरळ मराठीत सुरु केलं. तिचं मराठी खरंच चांगलं होतं .
---'' छे ... त्यात thank you. काय म्हणायचं....'' काहीतरी बोलायचं म्हणून मी बोलून गेलो.
--- '' नाही , खरंच thank you. .... तुम्ही नसतात तर मी वाचले नसते .''
--- ''बचाने वाला तो वो खुदा है ...'' आपणही हिंदीत काही कमी नाही हे दाखवून देण्यासाठी मी पण एक डायलॉग मारला , पण पुढे " मी फक्त निमित्तमात्र आहे '' हे वाक्य लगेच भाषांतरित करता न आल्याने मराठीतच बोलून टाकले.
--- '' हो... बरोबर आहे ...." ती होकारार्थी हसली.
--- '' मी मघाशी तुम्हाला ATM पाशी पाहिलं ......''
--- '' पण ओळखला नाहीत नं ?? . मी पण तुम्हाला पाहिलं . मी काही बोलायच्या आताच तुम्ही निघून गेलात. मला खरंच राहून राहून वाटत होतं कि तुम्ही आता भेटता कि नाही. , आपका शुक्रिया अदा करनेका एक मोका मिला था वो भी मैने गवा दिया इसी लिये मै अपने आप को कोसती रही. पण चांगलं झालं कदाचित आपण भेटणार होतो , म्हणून आता परत भेटलो ''  मला तिला सांगावसं वाटत होतं कि , मी माझा चहा, नाश्ता सोडून , एवढ्या लांब धावत फेरा मारून तुलाच भेटायला आलो आहे. पण तसं काही बोलून फायदा नव्हता . मला तिच्या साधेपणाचा हेवा वाटायला लागला. तिच्या मनात होतं ते तिने सरळ बोलून दाखवलं.नंतर थोडा वेळ शांततेत गेला. ' मूर्खा , आणखी काहीतरी बोल नाही तर ती निघून जाईल..'
-- '' तुझं नाव काय?? '' मला माहित होतं तरी काहीतरी विचारायचं म्हणून मी विचारलं
-- " आसमाँ  ... आणि तुमचं? "
-- " मकरंद ...तू राहतेस कुठे ? '' हे मात्र माहित नव्हतं
-- '' इथेच पुढे जवळच राहते. खंर तर मी तुम्हाला घरी घेऊन जायला पाहिजे पण मला आता कम्प्युटर क्लासला जायचं आहे . ... आपण नंतर भेटू. ...." 
-- " हो..... चालेल नं... बाय ...."
-- " thank you परत एकदा ...." 
आम्ही हसून एकमेकांचा निरोप घेतला ..
ठीक आहे , जास्त नाही पण आपण बोललो तरी !! मला एकदम हलक हलक वाटायला लागलं,.एकदम कर्जमुक्त झाल्यासारखं. आणि स्वताच्या कृतीवर हसूही यायला लागलं .गोकुळ मध्ये परत आलो.
-- '' अहो काय साहेब?? कुठे गेला होतात ? '' सचिन विचारत होता .
-- '' काही नाही रे... इथेच गेलो होतो ... चल १ चहा दे आणि वडा पाव पण.. जाम भूक लागलीय .... '' आजचा चहा नेहमीपेक्षा जरा जास्त गोड लागत होता .